Başka Yollar

Gunun sozu

2011-02-27T15:26:00.000+02:00

A child can teach an adult three things: to be happy for no reason, to always be busy with something, and to know how to demand with all his might that which he desires.

Paulo Coelho

Paris

2011-01-07T20:57:00.003+02:00

Uzun zamandir film izleyememistik.Bir kac gun once Paris'i seyrettik,cok begendik.Icinde bir kac hikaye birden barindiran bir film,oyuncular basarili.Muzikleri de guzel.

Gule gule 2010!

2010-12-31T15:58:00.005+02:00

2010 hayatimin en ilginc yillarindan biriydi.
2010, 17 Ocak'ta yili bize oglumuz Derin'i getirdi. Iyi ki getirdi!

Soner'in isi sebebiyle Turkiye'ye donmeyi dusunduk. Zor bir karardi,gunler geceler boyu dusunup sonunda Turkiye'ye geri donmeye karar verdik.
Takvimler Mayis ayini gosterirken Istanbul'da evimize yerlesmis,yeni bir hayata baslamistik.

Gelgelelim,Istanbul'a hic alisamadik.
Ingiltere'ye geri mi donsek acaba demeye basladik.
2010'un buyuk bir kismini "donsek mi,kalsak mi" diye dusunerek gecirdik :)
Ve Ekim ayinda,yeniden Ingiltere'ye geldik. Iki cocukla,yeniden ev bulup,o eve yerlesmek kolay degildi ama atlattik.Geri dondugumuze memnunuz.
Onemli tecrubeler kazandik 2010da.
Yeni yil tum dostlarimiza ve bizlere,hepimize, saglik ve nese getirsin!

Kitap:The Flavour Thesaurus

2010-12-23T13:54:00.006+02:00

Bugunlerde elimdeki kitap:

The Flavour Thesaurus

Yaratici asci icin tat eslestirmeleri, tarifler ve fikirler alt basligiyla yayinlanan kitap cok ilginc.

Yazar tatlari siniflandirarak olabilecek degisik kombinasyonlar hakkinda bildiklerini ya da arastirdiklarini paylasmis. Peynir ve ceviz,limon ve avokado gibi. Cok degisik kombinasyonlar da var: daha once hic denemedigim,aklima gelmemis olan feslegen ve ahududu gibi, cilek soslu kavun kizartmasi (Fransa'da cok sevilirmis) gibi.

Okumasi eglenceli.

Soz ucar,yazi kalir:Acik Kitap

2010-12-10T16:15:00.002+02:00

Acik Radyo gectigimiz gunlerde 15.yilini kutladi. Bu vesileyle bir de kitap yayinlandi.Siteden alintilayalim:

15 yıllık Açık Radyo macerası* bir kitaba dönüştü. Ressam Mehmet Güleryüz kitabın sınırlı sayıdaki özel baskılarını ayrı ayrı ve tek tek resimledi. Büyük bir ansiklopedik sözlük formatında, maddelerden oluşanAçık Kitap, Açık Radyo’nun yazılı ve sesli arşivinin taranması, radyonun programcı ve dostlarının yazdığı makalelerin derlenmesiyle bir araya geldi. 750 Sayfalık kitapla yaklaşık 180 yazar-çizer-sanatçıdan 550’ye yakın madde yer alıyor. Kültür, sanat, spor, siyaset, tarih, bilim, çevre, gündelik yaşam gibi pek çok konuda yazının yer aldığı kitap Açık Radyo’nun kapsama alanları ve “hassasiyet noktaları”nı ilk kez bir araya getiriyor. Açık Radyo’nun kadim dostlarından ve destekçilerinden ressam Mehmet Güleryüz, 3,000 adet basılan Açık Kitap’ın özel kanvas kapaklı ilk 150 adedini ayrı ayrı, tek tek ve rengârenk resimledi. Bu özel edisyonlar ay sonunda satışa çıkarıldı.

Kitapta benim de John Berger'la ilgili bir yazim yer aliyor. Yazimi okumak isterseniz tik tik.

Cok sevincliyim bu yuzden. Ben kitabi ancak Turkiye'ye gittigimde gorebilecegim. Alip anneme gonderttim.

gunun sozu

2010-11-28T19:44:00.000+02:00

2010-11-26T23:20:00.002+02:00

Madem cocuklarla disari cikip konsere monsere gidemiyoruz,biz de ortamimizi evde yaratir,cocuklari da olaya dahil eder,hep beraber egleniriz.Bu aksam da oyle bir cuma aksami oldu.Baba Zula'dan,Tropicalia'ya,Pete Brown'a,derken kapanisi Strawbs'la yaptik.Strawbs'in October to May sarkisini cok severiz,bu sarkiyi sonbaharda dinlemek daha da guzeldir.Buraya da koyacaktim ama bulamadim.Onun yerine Josephine gelsin.

Kitap:: Alex Ross:Listen to this

2010-11-16T16:40:00.000+02:00

In fact, music is never so powerful as when it breaks down the self's defences. John Cage once defined it as the art of listening to other people, and it's an idea worth living by. From time to time, subject yourself to a sound that seems to lie outside your sympathy or understanding. Investigate a genre that you think you hate. Go to a concert where you recognise the names of none of the composers. Attend an evening of traditional melodies from a country you can't easily find on a map. If you don't get it, read something on the internet, wait a day or a year, and listen again. From time to time, the alien will suddenly become second nature, and you will feel a shade more free.

Tindersticks Istanbul'da

2010-09-15T08:51:00.005+03:00

Babylon sezon acilisini Tindersticks'le yapiyor.20-21 Eylul saat 22.30da sahne aliyorlar.
Yillar yillar once,ben diyeyim 2001,siz deyin 2002, gelmislerdi.Cok etkilenmistim.
Dunyanin sayili gruplarindan degildirler ama kendilerine ozgu bir duruslari ve muzikleri vardir.Eksi sozlukte birinin yazdigi gibi her yerde herkesle dinlenebilecek cinsten degildir muzikleri.Huzunludur,depresiftir ama iyi gelir insana Stuart'in bariton sesi.Asi durusundan belki..
Gitmeyi cok istiyorum. En son ne zaman konsere gittim hatirlamiyorum bile,cocuklar dogmadan once,ki coook uzak geliyor o gunler bana simdi.
Annemin o tarihlerde Istanbul'da olma ihtimali var.Defne'yle ilgili problem yok ama Derin'i birakabilir miyiz bilemiyorum.
Gidebilirsek eger, cok guzel olacak.Babylon'a eskiden cok giderdik,eski gunlerin anisina biraz da,gitmek istiyorum.Bakalim..
Dinlemek icin tik

Orhan Pamuk:Manzaradan Parçalar

2010-09-08T22:10:00.005+03:00

Uçağın kalkmasını beklerken gazeteciye uğrayıp Express dergisi var mı diye bakmaya karar verdim.Yokmuş.Birden gözüm Orhan Pamuk'un kitabına ilişti.Yeni kitabı mı çıkmış,hiç haberim yok.Alelacele içine göz attım,eski yazılarından bir toplama mı diye,değil.Eski yazılar da var ama yeni yazılar çoğunlukta.
Tesadüfe bakın ki,iki yıl önce de Çıralı'ya tatile giderken bir Orhan Pamuk kitabı vardı elimizde:Masumiyet Müzesi. Çıralı'nın o dingin atmosferinde gece geç saatlere kadar Orhan Pamuk'u okuyup,gece yarısı uyandığımda zihnimde kalan uzun cümleler..Uzun zamandır özledigim bir şeydi bu..

Tadımlık:

Benim için okumak,metnin anlattığı şeyi aklımızın sinemasında canlandırma işidir.Okumakta olduğumuz metinden başımızı kaldırır,bakışlarımızı duvardaki bir resme,pencereden dışarıya ya da karşımızdaki manzaraya çeviririz,ama aklımız gördüğümüz şeyle değil,az önce hakkında okuduğumuz öteki dünyayı canlandırmakla meşguldür.Yazarın hayal ettiği öteki dünyayı bizim görebilmemiz,mutlu olabilmemiz için hayal gücümüzün harekete geçmesi gerekir.Bu da okuduğumuz metnin,öteki mutlu dünyanın yalnız okuyucusu değil,bir parçası,hatta biraz da onun yaratıcısı olduğumuz izlenimini vererek bizi mahrem bir mutluluğa çağırır.Kitap okumayı,iyi bir edebiyat eserini okumayı vazgeçilmez yapan şey,bu mahrem mutluluktur işte.

Manzaradan Parçalar,Hayat,Sokaklar,Edebiyat,İletişim yay.

yine yeni yeniden

2010-08-02T23:58:00.000+03:00

2010-03-17T10:23:00.002+02:00

"Baba bak,ucak cizgi-bulut yapti"
Defne 16.03.2010

2010-02-26T21:07:00.001+02:00

Oglumuz Derin 17.Ocak'ta sabah 05.08de dunyaya geldi,hosgeldi...

Tropicalia

2009-04-04T12:13:00.006+03:00

Caetano Veloso demisken 2007 yilinda bizim evde en cok dinlenen iki albumu anmadan gecmek olmaz: Tropicalia ve Brazil 70:New Directions In Brazil Music After Tropicalia.
Tropicalia,1960 larda brezilya'da ortaya cikan muzikal bir akim. CD,donemin kisa bir tarihcesini anlatan bir kitapcikla beraber geliyor.
Soul Jazz etiketiyle cikan albumlerden bir kac parca dinlemek icin tiklayin.

2009-03-28T22:04:00.003+02:00

En sevdigim filmlerden biri,Talk to Her (yonetmen Pedro Almadovar)den bir parca.
Yillar oldu seyredeli,bugun bir cafede otururken sanki bu parca calindi kulagimiza,eve gelince yeniden dinlemek istedim.Caetano Velaso soyluyor.

Heimat

2009-03-16T12:04:00.004+02:00

Defne'miz buyuyor. Artik aksamlari daha erken yattigi icin bize de daha cok vakit kaliyor .
Bugunlerde, Ingiltere'ye yeni geldigimiz gunlerde aldigimiz, bir iki bolumunu seyrettikten sonra devamini bir turlu getiremedigimiz Heimat 2'yi seyrediyoruz.
Heimat 2, Alman yonetmen Edgar Reitz'in ucleme haline getirdigi basyapiti Heimat'in ikinci bolumu.
Heimat, Almanca'da "yurt,memleket" anlamina geliyor. 1919da baslayip 2000 yilinda sona eren hikaye, 55 saat suruyor.
http://www.heimat123.net/
http://www.bbc.co.uk/bbcfour/cinema/features/heimat.shtml

Darwin Sergisi

2008-11-27T17:30:00.005+02:00

Kasım ayının ikinci haftasında, Londra'daki Doğa Tarihi Müzesinde açılacak olan Darwin sergisinden haberdar olduk.Bu vesileyle Soner de ben de kitaplığımızda uzun zamandır duran ama henüz okunmamış olan Darwin biyografisini okumaya karar verdik.
Cyril Aydon tarafından kaleme alınmış olan Darwin'in yaşam öyküsü gerçekten roman gibi.
Geçtiğimiz Pazar günü hemen müzeye gittik.

Darwin'in el yazmalarını, not defterlerini,mektuplarını, Beattle gemisiyle yaptığı beş yıllık gezi süresince toplayıp ülkesine gönderdiği fosilleri ve kalıntıları görmek heyecan vericiydi.
Bize en ilginç gelen noktalardan biri,bu beş yıl boyunca İngiltere'deki ailesi,arkadaşları ve diğer bilim insanlarıyla haberleşebilmesi oldu.O yıllarda İngiltere, imparatorluğunun parlak günlerini yaşadığı ve dünyanın dört bir tarafındaki deniz ve okyanuslarda gemileri dolaştığı için,bu konuda hiç problem yaşanmamış.
Defne'yle gezdiğimiz ilk sergi olması açısından biraz tedirgindik. Tam müzeye vardığımızda uykuya daldığı, uyandığında da sergide gördüğü şeyler onun da ilgisini çektiği için rahat rahat gezebildik.
Meraklısı için sergiden fotoğraflar.

2008-10-31T21:02:00.003+02:00

İbrahim bir süredir pazar günleri Birgün gazetesine İngiltere izlenimlerini yazıyor.
Son yazısı:Londra'nın Tanrısız Otobüsleri

Kluge

2008-10-22T16:12:00.002+03:00

Bugünlerde Soner'in tavsiyesi üzerine Gary Marcus'un Kluge adlı kitabını okuyorum.Kitabın alt başlığı "The Haphazard Construction of the Human Mind".

"Kluge" mühendislikte kullanılan bir terimmiş:Biçimsiz olduğu halde oldukça etkili olan çözüm anlamına geliyormuş.Kitabın arka kapağından alıntılayacak olursak yazar şöyle diyor:
"İnsan beyninin tamen hatalı olduğunu söylemek istemiyorum ama bir politikacı olsaydım, eminim ki durumu şu şekilde açıklardım:Bir takım hatalar yapılmıştır.Bu kitabın amacı bu hataların neler olduğunu ve nasıl meydana geldiklerini açıklamaktır."
Kitabın dili oldukça akıcı,anekdotlar çarpıcı,en önemlisi de neyi,neden yaptığımız ve beynimizin nasıl çalıştığı hakkında ilginç bilgiler içeriyor.

Hafızayla ilgili bölümde yazar, daha önce gördüğümüz bir fotoğrafın temel öğelerini hatırlamamıza rağmen,arka plandaki objeleri hatta kimi zaman arka planda gerçekleşen büyük değişiklikleri fark edemediğimizi söylüyor ve aşağıda yer verdiğim çekimi izlememizi öneriyor. Gerçekten çok ilginç ve eğlenceli!

Büyükler için çocuk şarkıları

2008-10-07T17:29:00.003+03:00

Türkiye'den yeni geldik.Gelirken de yine epeyce kitaplar ve CD getirdik.
Yazmak istedigim cok sey var ama bir yerden baslayayim, suskunlugumuzu bu güzel albümle bozalım istedim.

Bu albümden haberdar değildik. Defne için güzel Türkçe müzik CDleri alalım diye bakınırken gözümüze çarptı.

Bülent Ortaçgil, albümünün hikayesini şöyle anlatıyor:
“Aşağı yukarı 20 yıl önce, Çekirdek Sanatevi’nin en hızlı zamanında bize TRT tarafından çocuk şarkıları yapmamız önerildi; Kabul ettik ve bir iki hafta gibi (hafızam beni yanıltmıyorsa!) kısa sürede hepsini yazdık ve kaydettik. O sıralar bize yoldaşlık eden Erkan Oğur ve Fahir Atakoğlu; hatta dev rolünde İ. Hakkı Demircioğlu da kayıtlarda yer aldılar. TRT’de 1 kez çocuk programında yaptıklarımız yayınlandı ve kaldı.
Zaman içinde Çekirdek dağıldı, ben Fikret’le ayrıldım ve ortak yaptığımız, kimin neresinde ne kadar payı olduğunu hatırlamadığım bu güzel çocuk şarkıları da ancak Fikret’i kaybettikten sonra arşivinde oğlu Yağmur tarafından bulundu. Yılların tahrip ettiği 4 kanallı orijinal teyp bantları İhsan Apça tarafından temizlendi, yayına hazırlandı. Tek bir nokta dışında her şey dinlenebilir durumdadır. Birinci parçadaki o nokta tamir edilemedi, üzgünüz. Ancak bu güzel çocuk şarkılarını dinleyicilere sunmak ve kalıcı hale dönüştürmek üstelik bunu Halkevleri desteğiyle gerçekleştirmek beni keyiflendiriyor. Çok iyi tanıdığımı sandığım Fikret de yaşasaydı o da aynı keyfi alırdı eminim”.

Biz cok sevdik bu albümü, bugünlerde tekrar tekrar dinliyoruz.

İlhan Berk (1916-2008)

2008-08-29T17:30:00.001+03:00

“Sevdiğim şairlerin çoğu öldü. Çok azı yaşıyor. Bu çok kötü bir şey. Yani şöyle bir şey düşünüyorsunuz: İşinizi bitirdiniz. Ondan sonra kendi kendinize dersiniz ki, bu şiiri kim anlar, kim sever? Mesela derim ki ben, yazdığım şiirleri René Cher okusun. Böyle özlemlerim olurdu. Şimdi böyle özlemlerim yok. Çünkü bütün sevdiğim şairler öldüler. Bu da kötü bir şey.”

Unaccustomed Earth

2008-06-24T17:04:00.006+03:00

Bugünlerde Jhumpa Lahiri'nin Unaccustomed Earth adli kitabini okuyorum.
Lahiri Amerika'da yaşayan Bangladeş asıllı bir kadın yazar. Kitap göçmenlik üzerine öykülerden oluşuyor.Sevgili Evren'in deyişiyle biz de katmerli göçmen olduğumuz için bu tür kitaplar ilgimi çekiyor.
Yazarın çok duru bir yazım tarzı var.Uzun süredir okuduğum en güzel kitaplardan biri diyebilirim.
Kitap,Nathaniel Hawthorne'dan alıntılanmış şu cümleyle başlıyor:

"Human nature will not flourish, any more than a potato, if it planted and replanted, for too long a series of generations, in the same worn-out soil.My children have had other birthplaces, and, so far as their fortunes may be within my control, shall strike their roots into unaccustomed earth."

Yazarla yapılmış bir söyleşi,The Independent
Bir başka söyleşi,The Guardian

2008-06-23T16:54:00.000+03:00

Padişah Abdülaziz, dönemin Avrupa kralları tarafından saraylarına davet edilir. Ancak davet ulema arasında sorun yaratır. Osmanlıların egemen olduğu topraklar ‘Dar-ül İslâm’, davet sahibi Avrupalıların yani Hırıstiyanların toprakları ise ‘Dar-ül Harp’ olarak telakki edilmektedir. Dolayısıyla padişah, kendi toprakları dışında Avrupa’ya ayak bastığında savaşmaya mecburdur. Çözüm, kurnazca olduğu kadar endişe vericidir: Padişahın ayakkabılarına özel bir bölüm yapılıp içine toprak yerleştirilir ki, gittiği her yerde düşman toprağına değil İslâm toprağına ayak basmış olsun... Yani bugün de Türkiye’de yapıldığı gibi sorun kökünden halledilmeyip, ilkeler bazında çözüm üretmek yerine pragmatizmin cevalliğiyle idareten yol bulunur!

Gündüz Vassaf,Radikal Kitap,

Üç kitap

2008-06-10T15:41:00.004+03:00

Son zamanlarda bizim evde çizgi roman okunuyor.Bu resimli kitaplar Defne'nin de çok ilgisini çekiyor!
Bahsetmek istedigim ilk kitap
Art Spiegelman'in Maus'u.

Bir çizgi roman klasiği olarak kabul ediliyor. Art Spigelman,kendi ailesinin tarihi üzerinden Auschwitz olaylarini ve soykırımı anlatıyor.Kesinlikle çok etkileyici bir kitap.
Meraklısına not; Ekşi Sözlük'te yazılanlara bakılırsa Türkçe çevirisi pek parlak değilmiş.

Marjane Satrapi,Fransa'da yaşayan İranlı bir çizer.O da kendi ailesinin tarihi üzerinden İran'ın yakın tarihini konu ediniyor.
Geçen yıl Cannes film festivalinde ödül alan animasyon filminin DVD'si çıktı,sinemalarda da gösterimde.Biz hem DVD'sini izledik,hem kitabı okuduk.Genelde, okuduğum kitapların film versiyonları beni hep hayal kırıklığına uğratır.Bu kez öyle olmadı, filmi de çok sevdim.

Raymond Briggs de İngiltere'nin yakın tarihini anne ve babası üzerinden anlatıyor.Kitap anne ve babanın (Ethel ve Ernest) tanışmasıyla başlıyor.Yakın tarihe dair ilginç detaylardan bahsediyor.Örneğin Ethel ve Ernest evlenip 1930larda mortgage'la ev alıyorlar.İkinci Dünya Savaşı, ilk araba,ilk TV, ilk radyo (wireless diyorlar) ve ilk telefonun yaşattığı heyecan.. Burada yaşadığımız için de sevdik sanırım bu kitabı.

King Crimson - One Time

2008-04-06T00:53:00.001+03:00

Ergo Phizmiz

2008-04-03T02:48:00.009+03:00

Ben yine,bugün yarin blog'u güncelleyeyim derken aradan 2 ay geçmiş.
Yazacak çok şey birikmiş,şimdilik bugünlerde çokca dinlediğimiz bir sanatçıdan bahsedeyim:
Ergo Phizmiz,New York'ta yaşayan yaratıcı, avant-garde bir müzisyen.

Biz, Ergo Phizmiz'in WFMU radyo istasyonundaki programlarını ( 67 dakikalık ses cümbüşlerini ) dinliyoruz.Kendisi fon müziği olarak da çok sevdiğimiz Jacques Tati'nin film müziklerini kullanıyor.
Dinlemek için tıklayın.

L'argent de Poche

2008-01-29T17:44:00.001+02:00

Truffaut'nun 1976'da cektigi bu filmi (İngilizce adıyla Small Change) izledik gecen gün.
Etre et Avoir'i animsatti bize. Fransa'nin kücük bir kasabasinda bir ilkokul, ögretmenler, cocuklar, anneleri babaları...İnsanın içini ısıtan belgesel tadında bir film. Çocuklara ve cocukluğa dair.

2008-01-28T21:37:00.000+02:00

Bugün Robert Wyatt'in doğum günüymüş. Açık Radyo'da Hilmi Tezgör'den duydum şimdi.
Nice yıllara!İyi ki varsın!

2008-01-15T15:54:00.000+02:00

Ne dağlardaki Kürt çocukları ölsün ne böyle kaygısız ve saygısızca atıp tutabilen Kırşehirli zavallı veletler!
Bu topraklarda ARTIK kimse ölmesin.
Bu topraklarda ölmeye, öldürmeye methiyeler düzülmesin!
Bu topraklarda böyle patolojik dışavurumlara alkış ve gözyaşı tutulmasın. Şehit 'edebiyatı' yapılmasın.
BİR ÇOCUĞUMUZ DAHA ÖLMESİN! GÖMÜLMESİN!
10'u KIZ o zavallı 20 çocuk derhal tedaviye alınsın. İnsanların yaşamasının güzel olduğu, bu dünyaya ölmek ve öldürmek için değil KARDEŞÇE BİR ARADA YAŞAMAK İÇİN geldiğimiz, hayvan olmadığımız, onu bunu yiyerek yaşamaktan üstlerde bi yerlerde olmamız gerektiği onlara anlatılsın.
VE komutanlarımıza da pek tabii ki.
Mümkünse.
Perihan Mağden, Radikal, 15.01.2008

Londra,Thames kıyısı

2007-11-07T19:34:00.000+02:00

Londra,Kasım 2007

2007-10-30T11:46:00.000+02:00

Dünya Irak işgaline hazırlanırken, şimdi başımıza Kuzey Irak fatihi kesilenlerin savaşa katılmanın yararları üstüne kestikleri bakkal hesaplarının uğultusunda yine savaşın tanımını yapmaya çalışıyorduk.
Savaş hazırlığı, sansürüyle birlikte gelir. Savaşçı muktedirlerin kamuoyunu şehitlik mertebesinin kutsiyetine bir kez daha ikna etmesi, düşmanın canavarlığı üstüne dolduruşa getirip öfke ve nefreti körüklemesi sürecinde savaş karşıtı görüşler en iyi ihtimalle nanemolla demokratların mızmızlığı olarak yaftalanır. Bu savaş iklimini hazırlama aşamasında tehdit ve şantajlarla soluksuz bırakılan müstakbel şehit ve yakınlarının kafasında düşmanın cebren ezilmesinin şart olduğu konusunda en ufak bir kuşku yaratacak iletişim kanalları mümkün olduğunca sansürle tıkanır. Bu nedenle uygarlığıyla karşımızda sırıtaduran dünyanın en itici bulduğu kelimelerden biri BARIŞ olmuştur. Barışın savunulması, politik bir hareket olarak da en tehlikeli sistem karşıtlığı olarak görülür. Çünkü barışı savsöz olarak benimseyenler elbette sadece dünya üzerinde dostluk ve dayanışmanın sözcülüğünü üstlenmekle kalmayıp bütün sistemin işleyişini sorgulamakta, üstüne kurulu olduğu iktidar makinesini kurcalamaktadır.
Savaş, dünyanın hızına ayak uyduramayanların, yüzyıllar boyunca üstünde tepinilmiş insanların, kalabalık yapanların, kirli, çirkin, siyah olanların, işsiz, az beslenen, cahil olanların nüfusunu kontrol edebilmek için arada başvurulan bir temizlik harekâtıdır. Savaşlara yoksullar gönderilir. Yoksul ülkelerin yoksulları birbirine kırdırılır. Dünyanın dengesi yeniden kurulur.
Şimdi bu ülkenin yoksullarının birbirine kırdırıldığı lanetli bir mevsimden bir türlü geçemiyoruz.

2007-10-18T18:38:00.000+03:00

Kimi demokrat yazarlarda görülen 'Hepimiz Mehmetçiğiz' sloganı da hayat algımızın paramparça edilip bize dayatılan 'taraf'lar konusunda pes etmenin bir göstergesi. "Hepimiz Ermeniyiz" sloganından alınanları, bakın biz Mehmetçiğiz de, diyerek yatıştırma çabası.
Oysa "Hepimiz Ermeniyiz" diye bağıranlar kendilerini, Ermeni oldukları için tehdit altında yaşatılanlara kalkan edip hedef olmaya hazır olduklarını ilan ediyorlardı. Yükselen ırkçı şiddete, biz kalabalığız, hepimizi öldüremezsiniz diye haykırıyorlardı. Birlikte yaşadıkları kardeşlerine sahip çıkıyorlardı.
Burada söz konusu olan ise, bir savaştır. Savaşa karşı olup barışın dilini konuşmak, bombaların gürültüsü altında güçtür elbet. Savaşın asla ve hiçbir koşulda çözüm olamayacağına inanan bir insansanız, nasıl ölen PKK'lılar için hepimiz PKK'lıyız, diye bağırmıyorsanız, Mehmetçikliğe de sahip çıkmamalısınız.
Genç insanların, sırtlarına Mehmetçik adı yüklenerek ölüme gönderilmesi karşısında acı çekiyorsanız, militarist adlandırmaların karşısında daha dikkatli davranmalısınız. Yoksa, bir şehit cenazesinde konuşma yapan gözü dönmüş müftünün "Ermeni p.....'lerine" küfredişini en azından anlaşılır kılarsınız. Ermeni-Kürt müsün? Türk müsün? Vatanı seviyor musun? Sevmiyor musun?
Biz, kimsenin Mehmetçik olmadığı, Mehmetçik olmaya zorlanmadığı, kimsenin gerilla olmadığı, olmaya zorlanmadığı bir hayatın özlemini çekenler Kürtlerin de Türklerin de mutlu olduğu bir dünyayı düşlüyoruz.
Savaş tacirlerinin, militarist hamaset dilinin gölgesi gözümüzü karartmamalı.
Hayattan taraf olmalı. Barıştan taraf olmalı.
Yıldırım Türker,Radikal 2,14-10-2007

Blog Hareket Günü

2007-10-15T15:16:00.001+03:00

Bugün Blog Hareket Günü.15000den fazla blogcu bugün bloglarında aynı konuya yer vererek "çevre" temalı yazılar yayınlıyor.

Sevgili okuyucu, ben bugün sizi vejetaryan olmaya davet ediyorum.
Eğer çevreci olduğumuzu varsayıyorsak yiyeceklerimiz hakkında da düşünmeliyiz.
Yakıt tüketimimizi,plastik torba kullanımımızı azaltmaya çalşıyor,enerji tasarruflu ampuller kullanıyor, yerel yiyecekler alıyorsak, tabağımızdaki etin de nereden, nasıl geldiğini düşünmemiz,sorgulamamız gerekiyor.
Endüstriyel hayvancılığın çevreye verdiği zararlar had safhada.
Bu bir gecede olacak iş değil elbette, yine de aklınızın bir köşesinde kalsın isterim....
Yarın alışveriş yaptığınız marketin et reyonları arasında dolaşırken düşünün.
Paketlenmiş "ürünlerin" geçmişini bir düşünün.
Tabağınıza koyduğunuz etin neyi simgelediğini düşünün.
Korkuyu mu? Acıyı mı? Şiddeti mi?
İnternetteki vegan ve vejetaryen siteleri, blogları dolaşın.
Bilgilenin, ilham alın.
PETA'dan kendinize bir vejetaryen başlangıç paketi ısmarlayın.
Kendinizi hazır hissetiğinizde birkaç gün bu şekilde beslenmeyi deneyin.
Türkçe siteler içinde benim oldukça kapsamlı bulduklarım şunlar:
Sevgili Nükhet'in blogu: Vegan
Vejetaryen Beslenme

Çevreci olduğunuzu düşünüyor ama et yiyor,hayvanların şiddete maruz kalmasına göz yumuyorsanız,bu konuyu es geçmeyin, sorgulayın.

Doris Lessing

2007-10-11T17:24:00.000+03:00

Nobel edebiyat ödülünü Doris Lessing kazanmış.
Birkaç yıl önce Metis yayınlarınca çevrilen Kedilere Dair adlı kitabını okumuş, çok sevmiştim.Diğer kitaplarına da bakmalı.

"Bej renkli, ... ön ayakların bitiminde gümüşe çalan patiler. Kenarları beyazla çerçevelenmiş olduğu için simli gibi duran kulaklar dikilip, öne arkaya oynardı; dinleyerek, algılayarak. ... Kuyruğu, ucu sanki diğer organlarının alamadığı mesajları alıyormuş gibi, bir başka boyutta oynardı. Hava kadar hafif, pür dikkat oturur, tüyleriyle, bıyıklarıyla, kulaklarıyla, bütün varlığıyla, bakar, işitir, hisseder, koklar, içine çekerdi. Eğer balık sudaki hareketin somutlaşmış, şekillenmiş haliyse, endamına bakılırsa kedi de hissedilmeyen havanın çizgiye dökülmüş ve biçimlenmiş hali.
Ah kedi; derdim, daha doğrusu tapınırdım: Güzeeeel kedi! Nefis kedi! Zarif kedi! İpek kedi! Tüylü baykuş gibi yumuşacık kedi, kelebek patili kedi, süslü kedi, inanılmaz kedi! Kedi, kedi, kedi, kedi."

"I was coming back from the hospital with my son Peter who was sick. I stepped out of a taxi and there were all these cameras, a whole posse of photographers. As this street is very good for that kind of thing, I thought they were shooting a soap or an episode of Morse or something. But it was me. So I first heard that I had won the Nobel prize for literature from the reporters.
"It is the most glamorous prize, and naturally it has got a lot of prestige, which none of the other prizes have, so it's the icing on the cake. At one point, sometime in the 70s, they [the Nobel academy] didn't like me - they said they didn't - but they seem to have changed their minds. Committees are like that. Of course I didn't expect to get it. I've been on the shortlist for 40 years. It is good to be the 11th woman on the list, I'm only sorry that one of the first or fourth or the fifth wasn't Virginia Woolf. But I don't think it is helpful to talk about writers in terms of male and female. A lot of British writers have won it, which is good. We produce a lot of good writers. I've been talking non-stop all day. I've spoken to my publisher and agent and old friends who rang me up, which was very good. There were lots of people who have wanted me to have it for a long time, so it is very nice that I have. I'm exhausted. To celebrate I'd have to go and buy champagne. I'm going to bed."

1-7 Ekim Emzirme Haftası

2007-10-05T13:44:00.000+03:00

Sevgili Yasemin'in blogunda rastladım bu yazıya.
Ben de burada yer vermek istiyorum.
İnsan anne/baba olmadan tam olarak idrak edemiyor;anne sütü bebeğin yaşama iyi bir başlangıç yapması için çok,çok ama çok önemli.
Emmek bebeği yalnızca fiziksel açıdan geliştirmekle kalmıyor, psikolojik gelişimine de katkıda bulunuyor.

Bir anne cerrahi operasyonla her iki memesini de yitirmemişse veya kanser ilaçları kullanmıyorsa bebeğine sütünü verememesi, hatta ikiz veya üçüz sahibi annelerin bile sütünün yetmemesi söz konusu olamaz. Bir annenin süt üretimi, emzirdiği bebek veya bebeklerin ihtiyacına göre ayarlanan biyolojik ve hormonal bir sürecin ürünüdür. Beyindeki üst merkezler sevgi, nefret, korku ve kaygı gibi duygularla etkilenip bu doğal süreci bozabilir. Yeni doğum yapan bir anne psiko-sosyal açıdan olumlu bir ortamda emzirmeye başlayabilirse hiç bir sorun yaşamaz. Sağlık çalışanlarına anneleri rahatlatmak ve emzirmeyi desteklemek açısından büyük görev düşüyor.

Yazının tamamını okumak için alıntının üzerine tıklayın.

İlgili linkler:
Anne sütü

Kütüphane

2007-10-03T13:12:00.000+03:00

Burada en sevdiğim şeylerden biri, oturduğumuz yerde çağdaş bir kütüphane olması.
Kitapların yanı sıra CD ve DVDler de var.
Kütüphane günün hemen her saatinde çok işlek bir yer. Yani yalnızca öğrencilerin ödev yapmak,ders çalışmak için geldikleri bir yer değil, her yaş grubundan insanla karşılaşabileceğiniz, hayatla içiçe bir yer.
Çocuklara kitap okumayı sevdirmek için 0-5 yaş grubuna özel aktiviteler var.
Biz de bir kaç hafta önce Defne'yi kütüphaneye kaydettirdik.

Bebekler için tekerleme saati, daha büyük çocuklar için öykü saatleri düzenliyorlar. İki haftadır Salı günleri oraya gidiyoruz. Başka bebekleri görmek, müzik dinleyip oynamak Defne'nin hoşuna gidiyor.
Tabii,biz burada doğup büyümediğimiz için biraz yabancı kaldık şarkılara. Bunları acilen öğrenmemiz gerekiyor ;)
Tekerleme saatine 6 kez gittiğimizde bize bir hediye vereceklermiş. Bu da, yine devletin çocuklara kitapları sevdirmek amacıyla verdiği bir hizmet. Sanırım bir yaşını dolduran bebeklere ya sağlık görevlileri ya da kütüphaneler aracılığıyla bir kaç kitap hediye ediliyor.Keşke Türkiye'de de böyle şeyler yapılabilse...

Londra'dan Sydney'e

2007-10-01T19:35:00.000+03:00

Ucuz uçak biletlerinde rekabet süredursun, Ozbus adlı şirket alternatif bir tur düzenliyor:Londra'dan Sydney'e otobüs seferleri.
Gezi tam 12 hafta sürüyor. 3750 Sterlin'e dünyanın bir ucundan diğer ucuna seyahat ediyorsunuz. Pek çok ülkeden geçiyor, değişik yerler görüyorsunuz. Değişik renkler, kokular... Fikir bir yandan çok çekici, bir yandan da tereddütte bırakıyor insanı.
Hiç tanımadığınız 30 kişiyle 12 hafta boyunca birliktesiniz. Anlaşabileceğiniz tipler çıkarsa ne ala, ama tersi olursa,işte onu hayal etmek istemiyor insan.

Yolculuğun güzergahı şurada.

Bu şirket yeni mi kuruldu bilmiyorum ama turlarin ilki 2 hafta önce yola çıktı.
Guardian gazetesi yazarlarından biri de otobüste ve ilk izlenimlerini Cumartesi günü yayınladı. Devamını merakla bekliyorum.

All aboard for Sydney

Anita Sethi'nin yazısının devamında buna benzer bir tecrübeyi 70 li yıllarda yaşamış birinin yazısı var.

Çekiliş

2007-09-27T16:30:00.000+03:00

Veggie Way'de küçük bir çekiliş yapıyoruz. Bebeği olanlar, özellikle diş çıkaranlar için.
Tıklayın!

Bir belgesel

2007-09-19T14:51:00.000+03:00

Bu filmi geçen kış izlemiştik. Buraya yazmamışım. Geçen gün bir yerde DVD'sini görünce aklıma geldi.
Yönetmen Nicholas Philibert, Etre et Avoir'da, Fransa'nın bir köyünde yaşayan bir öğretmenle öğrencilerini anlatıyor.
Öğretmenin öğrencileriyle kurduğu ilişki ilham verici. Her birine sevgiyle yaklaşıyor.
İnsanın içini ısıtan çok güzel bir belgesel.

Ekşi Sözlük'ten:

bir fransiz belgeseli. 3 sinifin beraber okudugu bir koy ilkokulu hakkinda. bizimkilere benzetmek gibi olmasin, toplamda 12 cocuk kadar var, ogretmen de audi suruyor.bir alay odul toplamis, odullerin esas sebebinin bir takim cocuklarin super sirinligi oldugundan supheleniyorum.(tramell, 21.04.2003 00:18)
nicholas philibert'in filmidir. yaklaşık 150 saatlik çekimden bir buçuk saate inmiştir. belgesel tarihinin en popüler yapımlarından birisidir, fransa'da iki milyona yakın gişe yaptı. toplam bütçesiyse aşağı-yukarı 1 milyon doları buluyor.(ibrahim tatliseks, 21.04.2003 00:20 ~ 22.04.2003 00:59)
izleyince insanın böyle oturup boy boy çocuk yapası, bi köşeye dizesi, sabah akşam mıncıklayasının geldiği bir güzel ve de ilginç fransız filmi...hı bi de eklemeden edemeyeceğim, filmdeki ööretmen disiplin ve şefkatin mükemmel dengesini kurabilmiş az bulunan bir hoca kimliğiyle dikkatleri çekmekte...(carcharodoncarcharia, 15.12.2004 11:36 ~ 03.05.2007 13:51)
su anda yazmakta oldugum tez itibariyle oldukca dikkat ceken bir hukuki uyusmazliga neden olmus belgesel. söyleki, bu belgeselde konu alinan ilkokul ögretmeni, belgesel cok basari kazaninca aldigi parayi yetersiz bulup, bu eserin sahipleri arasinda ben de varim demistir. oysa ki, fransiz fikri mülkiyet hukukunda sinema eseri sahipleri yönetmen, senarist, diyalog yazari, özgün müzik besteleyicisinden olusur. zaten bu kisi de belgeselin konusu benim hayatimdan yola cikilarak yazildigi icin ben eser sahibi sayilmaliyim demistir.sonuc; havasini almistir.(ziggy, 15.12.2004 11:40 ~ 20:40)

Minik kulaklar için

2007-09-13T16:52:00.000+03:00

Bugünlerde bizim evde DJ'liği Defne ele aldı.
Bu CDleri çok seviyor. Bazı şarkıları duyar duymaz gülümsemeye, kafasını sağa sola sallayıp dansetmeye başlıyor.

Bu Cd'yi hamileyken katıldığım doğuma hazırlık kurslarına giderken, hastanede, bir tezgahta görüp almıştım. 50 penny gibi komik bir fiyata satılıyordu. Bir öğretmen hazırlamış bu CD'yi. Hareketli çocuk şarkıları, arka planda bebek ya da hayvan sesleri var; çok güzel.

Brazillian Lullaby'ı bir kaç yıl önce İstanbul'dan almış ve çok beğenmiştik. Şimdi Defne'yle dinliyoruz. O da sevince, bir kaç hafta önce Cuban Lullaby'i aldık. Bu, Elipsis Arts tarafından hazırlanmış bir ninni serisi. CD'lerin kapakları da, broşürler de çok güzel. Amazon'da şarkılardan kısa bölümler var, isterseniz dinleyebilirsiniz.

Sevgili Elif, bir süre önce Rockabye Baby den bahsetmişti. Bebeğinizle Radiohead dinlemek ister misiniz? Ya da U2?
Biz buradan henüz bir şey almadık ama siteye girince başlayan Radiohead parçasını çok seviyoruz.

Defne, Vashti Bunyan'ı çok seviyor. Kimbilir, belki de ben hamileyken onun albümlerini çok dinlediğim içindir. Vashti Bunyan'ın ilginç bir hikayesi var. Okumak isterseniz tıklayın.Ben özellikle Look Aftering albümündeki Here Before şarkısını çok seviyorum.

once I had a child
she was smiling like sunshine
she could see it all
like she'd been here before

...ve Bach. Bir keresinde Defne, oyuncağını bir kenara bırakıp gerçekten Bach dinlemeye başlayıp bizi çok şaşırtmıştı.

John Lennon - Beautiful Boy (to Sean)

2007-09-12T12:00:00.001+03:00

Fikret Kızılok'tan sonra bugün de John Lennon dinleyelim.

Orhan Pamuk

2007-09-12T01:06:00.000+03:00

Geçen hafta bahsetmiştim: Orhan Pamuk, Öteki Renkler'in İngilizce'ye çevrilmiş olması dolayısıyla burada bir konuşma yapmıştı. Söyleşiyi, The Independent gazetesinin edebiyat editörü Boyd Tonkin yürütmüş. Tonkin'in konuyla ilgili dün yayımlanan yazısı dikkat çekici:

Boyd Tonkin: Athens and Ankara could redraw our mental maps

Ama Babacığım

2007-09-11T16:54:00.001+03:00

Comicopera

2007-09-05T13:14:00.000+03:00

Robert Wyatt'in yeni albümü Comicopera 8 Ekim'de piyasaya çıkıyormuş.
15 Ekim'de de Londra'da Southbank Center'da bir söyleşi yapacakmış.(Bugün de Orhan Pamuk söyleşisi var Southbank'te) Defne'yi bırakıp bir yere gidemiyoruz ama Robert Wyatt'a en azından Soner'in gitmesini çok isterim.

Bezsiz bebek

2007-09-04T15:41:00.000+03:00

Bir kaç gün önce Radikal'de bir haber çıktı: Bezsiz çocuk, dertsiz çocuk mu?

Haberi yazan kişi kimse, adı belirtilmemiş, konuyu hiç araştırmadan yazdığı için tamamen yanlış aktarmış.
Her şeyden önce bu yöntem, Çin'de, Hindistan'da ve Afrika'da yüzyıllardan beri uygulanan bir yöntem. İngilizcesi "Ellimination Communication" yani "Tuvalet İletişimi".
Yöntemin önerdiği şey şu: Bebekler çiş ya da kaka yapmadan önce çeşitli sinyaller verirler, huysuzlanırlar, emiyorlarsa kendilerini geri çekerler vs. Bu işaretleri anlayıp çocuğu tuvalete yada lazımlığa tutarsanız bez kullanmanıza gerek kalmaz. Eğer bebeğin verdiği işaretlere duyarsız kalınırsa, belli bir yaştan sonra (6.ay civarı) bebek bu işaretleri vermemeye başlar.
Bebeğin işaretlerini okuyabilmek için tabir-i caizse annenin kendini eğitmesi gerekir. Yani bu yöntem, hiç bir şekilde, çocuğa zorla tuvalet eğitimi vermeye yönelik değil.
Zamanı ve sabrı olan anneler deniyor ve yapıyor.Benim de çok ilgimi çekmişti ama o kadar sabırlı değilmişim doğrusu.

Su çiçeği

2007-09-03T16:49:00.000+03:00

Defne'miz su çiçeği geçiriyor.
Bu çocukluk hastalıklarını bu kadar erken beklemiyorduk -Defne bugün 8 aylık oldu-ama bir yerlerden su çiçeği virüsü kapmışız.
Cuma günü gittiğimiz doktor ilaç vermemişti, gerekirse calpol (bebekler için ateş düşürücü ve ağrı kesici bir şurup) vermemizi söylemişti.
Dün bir türlü uyuyamadı ve çok ağladı. Bunun üzerine sabah yeniden doktora gittik, bu sefer "çiçek"lere sürmemiz için bir losyon, başka bir ağrı kesici ve antihistamine'le döndük. Sanırım işe yaradılar, şimdi huzurlu bir şekilde uyuyor.

Stendhal sendromu

2007-08-15T12:04:00.000+03:00

Posta kutumu düzenlerken buldum bu notu.
Soner göndermişti.
İngiltere'ye yeni geldiğimiz zamanlar... Londra'daki müzeleri gezme heyecanı ve isteğiyle içimiz kıpır kıpırken bir haftasonu Tate Modern'e gitmiştik.
Sonuç: hüsran. Muazzam bir kalabalık, ne konsantre olup eserleri inceleyebilmek mümkün, ne sakince yürüyebilmek müzede. Gezebilseniz dahi verimli olacak gibi değil. Önceden çalışıp öyle gitmeli, ama o kadar çok müze, o kadar çok sanat eseri var ki...Kendimizi çok yorgun hissetmiştik dışarı çıktığımızda.

Onun ardından Soner, Açık Radyo'da yayınlanmış olan Didik Didik Freud programından şu anekdota rastgelmiş, bana da göndermişti:

Serol Teber: Stendhal Sendromu’nu şöyle tanımlayabiliriz; Standal, Floransa’ya gittiği zaman
o kadar küçük bir mekân içinde, o kadar çok fazla sanat eseri görmüştür
ki, sonunda bir katedralin içinde ciddi bir baygınlık geçirmiştir ve
kendisini zorlukla dışarıya, çimenlerin üzerine atıp yatmak zorunda
kalmış, dakikalarca yattıktan sonra kendini toparlayıp, oteline dönecek
duruma gelmiştir. Birkaç yıl önce, Floransalı bir psikiyatr, pek çok
turistte bayılmalar, halusinasyonlar, hezeyanlarla, taşikardilerle,
kalp çarpıntılarıyla, tansiyon düşmeleri veya yükselmeleriyle birlikte
bu tür oryantasyon bozukluğu içeren ve klinik tedaviye gereksinim
gösteren bir belirtiler kompleksi tespit etmiştir ve buna Stendhal
Sendromu adını koymuştur ve hakikaten Floransa’nın merkezinde, Roma’nın
merkezinde birkaç tane ambulans olası bir Stendhal Sendromu’na karşı
hazır beklemektedir.

Şenol Ayla: İlginç bir durum, tıp literatürüne edebiyattan bir aktarma.

Serol Teber: Freud da bunu Musa heykeli karşısında yaşamıştır, Goethe yaşamıştır, benzer duyguları, pek çok kişi yaşamıştır.

Anne sütü

2007-08-08T13:30:00.001+03:00

1-8 Ağustos haftası Dünya Emzirme Haftasıydı. Benim buradan takip edebildiğim kadarıyla Türkiye bu konuda pek aktif değildi.
Ben emzirme oranının Türkiye'de çok daha yüksek olacağını tahmin ederken şu yazıdan öğrendim ki, Türkiye'de ilk aylarda yüzde 97 olan emzirme oranı üçüncü ayda yüzde 14'e düşüyormuş.Beş yılda bir gerçekleştirilen Türkiye Nüfus ve Sağlık Araştırmaları'na göre ilk altı ay sadece anne sütüyle beslenen bebek oranı 1998'de yüzde 1.3'ken 2003'te yüzde 21' e çıkmış, ki bu bile oldukça düşük bir rakam.

Anne sütünün yararları konusunda gerek internetten gerekse kitaplardan pek çok bilgiye ulaşmak mümkün. Bu tür konuları daha çok Veggie Way'de yazsam da burada da bu konuya değinmeden geçmek istemedim.
İngiltere'deki oranlar da pek içaçıcı değil.Yine de ben bu konuda ebelerden çok destek gördüm. Zaten hastaneden ancak bebeği doğru şekilde emzirebildiğinizi gördükten sonra çıkarıyorlar. Doğumdan sonraki ilk on gün boyunca, gün aşırı ebe eve gelip bebeği ve anneyi kontrol ediyor. Keşke aynı şartlara her anne ve bebek sahip olabilseydi...

Konunun uzmanı olmasam da edindiğim tecrübeleri burada paylaşmak istiyorum.

Doğumdan sonraki ilk bir saat içinde bebeğinizi muhakkak emzirin. Kolostrum adı verilen bu ilk süt, bebek için son derece faydalı. Buradaki ebeler anne adaylarına, hiç emzirmeseniz bile en azından ilk üç gün emzirin diyorlar.
Bebeğinizle ten tene temas kurun.
Bol bol sıvı tüketmek, karbonhidrat alımını arttırmak, iyi beslenmek,
ısırgan, rezene çayları içmek,bolca helva veya susam,bulgur, bira mayası tüketmek, bebek uyurken dinlenmek ve uyumak, sütü arttıran unsurlar. Emziren bir anne günlük olarak fazladan ortalama 500 kaloriye ihtyaç duyar.
Yenidoğan bebeğinizi saatle değil, ne zaman isterse emzirin. Sık emzirmek hem sütü arttırır hem de bebeğinizin kendisini daha iyi hissetmesini sağlar. Doğumdan sonra sarılığa yakalanan bebekler gerekirse uykudan uyandırılıp sık sık emzirilmelidir.
Emzirmek göğsünüzü deforme etmez. Göğüslerimizin şekli biz hamileyken değişir.
İlk birkaç gün, bebeğiniz doğru şekilde emmeyi öğrenene kadar, göğüs ucu yara olabilir. Göğüs ucuna sütünüzden sürmek bu yaraları kolayca iyileştirir. Bu tarihten sonra hala acı hissediyorsanız bebeğiniz memeyi doğru şekilde kavrayamıyor demektir. Doktorunuzdan, emzirme danışmanlarından yada tecrübeli bir anneden yardım isteyin.
Bebeğinizin kilosu istikrarlı bir şekilde artıyorsa, günde 5-6 kez altını ıslatıyorsa, emerken huzur içinde uyuyakalıyorsa sütünüz yeterli demektir.

Bebekler büyüme dönemlerinde (6-7. haftalar,3. ay ve 6. ayda) daha fazla emmek ya da yalnızca göğsünüzde durmak isteyebilirler. Bu sayede annenin vücudu daha fazla süt üretmesi gerektiğini anlar. Süt üretiminizi arttırmak için bebeğinizi göğsünüzde tutmaktan kaçınmayın, bebeğe emzik vermeyin.
Bebekler annelerinin memesi farklı şekilde, emzik ya da biberonları farklı şekilde emerler. Karışıklık yaratmaması için üç aydan küçük bebeklere emzik ya da biberon vermeyin.

Bebeğinizi emzirdiğiniz sürece "emziren anneler için vitamin takviyesi" ve bebeğin beyin gelişimi için çok yararlı olan omega 3-6-9 desteği alın.
Bebeğinizi ilk 6 ay boyunca yalnızca anne sütüyle besleyin. Türkiye'de ek besinlere geçme konusunda çok acele edildiğini, bunlara başlandığında da bebeklerin sindirim sistemlerinin kaldıramayacağı kadar ağır yiyecekler verildiğini gözlemliyorum. İlk bir yıl boyunca bebeğin temel besin kaynağı anne sütü olmalıdır. Ek besinler,bebeğe sadece çiğnemeyi öğrenmesi ve yeni tatlara alışması için verilmelidir.
Zamanında doğmuş (38.haftadan sonra) ve anne sütüyle beslenen bebeklerin demir takviyesine ihtiyaçları yoktur. Anne sütünün demir emilimi oranı % 50 ila 70 arasındadır. Demir takviyeli bebek mamalarında ise bu oran yalnızca %3 ila 12 arasındadır. (Kaynak:Kellymom)
Nerede olursa olsun, bebeğinizi emzirmekten çekinmeyin. Sütünüz bebeğinizin en doğal ihtiyacı.

Dünya Sağlık Örgütü en az iki yıl boyunca emzirmeyi tavsiye ediyor. Türkiye'de ortalama emzirme süresi on iki aymış. Dünya ortalaması ise 4 yıl. Bir buçuk iki yaşından sonra emzirmenin garip karşılandığı bir dünyada yaşasak da, demek ki pek çok anne daha uzun süre (süt dişlerinin dökülme yaşı olan yedi-sekiz yaşına kadar) emzirmeye devam ediyor.

Ben bebeğimi emzirmeyi çok istiyordum. Başlangıçtan itibaren ebelerden aldığımız destekle bu konuda hiç bir zorluk yaşamadık. Soner de her zaman çok destek oldu. Defne, 31. haftasını idrak ettiği şu günlerde haftada bir iki kez, bir iki kaşık buharda pişmiş meyve veya sebze yiyor, onun dışında tamamen anne sütüyle besleniyor. Benim sütüm olduğu sürece, kendisi bırakmak isteyene kadar da devam edecek.

7 aylık

2007-08-07T15:25:00.000+03:00

Az önce Defne'nin alttan bir dişinin çıkmakta olduğunu fark ettim.Minik bebeğimiz büyüyor!

Ingmar Bergman (14.07.1918-30.07.2007)

2007-07-30T14:11:00.000+03:00

Bergman's greatest scenes

Defne'nin teyzesinin gözünden

2007-07-24T14:04:00.000+03:00

Dünyanın illeti değil,yüreği ve beyni olabilmeliydik

2007-07-20T15:16:00.000+03:00

Ağaçlar çiçek açmadığında, bitkiler tutunacak toprak bulamadığında ve sular kalan toprakları terk ettiğinde ne AB'ye girmek, ne türban sorunu, ne petrol fiyatları, ne özelleştirme, ne ÖSS ne de Irak'a operasyonun önemi kalacak.
Çünkü enerji üretim ve kullanımını, sanayiyi, tarımı ve yaşam tarzlarımızı değiştirmedikçe Meclis'teki milletvekili de, milletin kendisi de, ister kendini etnik olarak ayırsın, dini olarak ayırsın, asker olsun, memur olsun, işçi olsun, solcu ya da sağcı olsun, işli ya da işsiz olsun, yoksul ya da zengin olsun, hepimiz sadece bir tek şeyin peşinde olacağız: Hayatta kalabilmenin... Su giderek ısınıyor. Soğutmak ise bizim elimizde...
Hangi politikacı ateşi söndürecek?,Oya Ayman,Uygar Özesmi, Radikal İki, 15-07-2007

“Belki de en hüzün verici olan şey, bu işten Gaia’nın da bizim kadar ve hatta daha fazla kayıplı çıkacağı gerçeği. Yaban hayatı ve koca ekosistemler de yokolmakla kalmayacak sadece; insan uygarlığının şahsında gezegen de çok değerli bir kaynağını yitirmiş olacak. Biz sadece bir illet değiliz çünkü; zekâmız ve iletişimimiz aracılığıyla, gezegenin sinir sistemiyiz de aynı zamanda. Bizim aracılığımızla Tabiat Ana (Gaia) kendini uzaydan görebildi, kâinattaki yerini bilmeye başladı.

Dünya’nın illeti değil, yüreği ve beyni olmalıydık. Neyse, şimdi cesur olalım, sadece insan ihtiyaç ve haklarını düşünmekten vazgeçelim ve yaşayan Yeryüzüne kötülük ettiğimizi, Tabiat Ana’yla barışmamız gerektiğini görelim artık. Bunu, henüz birbirimizle müzakere edecek gücümüz varken yapmalıyız, zalim savaş beylerinin güttüğü kırık dökük bir insan güruhuna dönmeden. Her şeyden önemlisi, Gaia’nın bir parçası olduğumuzu ve Dünya’nın gerçekten bizim evimiz olduğunu hatırlamak zorundayız.” Lovelock’a Göre Dünya Ya da Tabiat Ana 101, Ömer Madra,Açık Radyo,26-01-2006

"Hayvanın,bitkinin alıcısı doğru düzgün çalışıyor, insanınki bozuluyor sürekli,kaçıncı defadır aynı durum tekrarlanıyor,vazgeçecek dünya sizden, toplu iptale uğrayacaksınız...O alıcı dünyayla uyum içinde yaşayın diye konmuş kafanızın içine ,yirmiden fazla kıyamet koptu, nevri dönecek, fazla bile müsamaha gösterdi, kapatın petrol kuyularını, dünya bizim de yurdumuz, inip soluklanıyoruz kemiklerimizin başında, kanı mıdır yağı mıdır çekip yakıyorsunuz, boru hatları,fabrikalar,kömür havzaları,maden işletmeleri...Kapatın hepsini, yüz sürün toprağına, gönlünü alın dünyanın, zehir şehirleri kurdunuz üstünde." Latife Tekin,Muinar, Everest yayınları

Acayip Havalar

2007-07-09T19:45:00.001+03:00

Açık Radyo Yayıncılık'ın iftiharla sunduğu, tarihin ilk küresel ısınma çizgi romanı,Acayip Havalar'ı merak ettik. Madem İngiltere'deyiz biz de orjinalini alalım dedik.

Küresel iklim değişikliğini çok basitçe ama tüm boyutlarıyla ele alan bir karikatür kitabı. Çok iyi çizilmiş, espriler de çok hoş.

Ne yazık ki,iklim değişikliğinin getirdiği/getireceği sonuçlar oldukça iç karartıcı. İklim değişikliğinin etkilerini 40 yıl sonra görmeye başladığımızı, şu anda yaşadıklarımızın yalnızca 1960lı yılların etkisi olduğunu öğrenince, gelecek hakkında epeyce endişelendim.

Kitabın sonunda, bu konuda bireysel olarak neler yapabileceğimize dair bir bölüm de var. Bireysel çabaların dünyamızı kurtarabileceğine dair pek ümidim olmasa da hararetle tavsiye ederim. Küresel ısınmaya dair hala(!) şüphesi olanlara da mutlaka okutmalı.

Kate Evans çevreci bir aktivist. Şu an üzerinde çalıştığı kitap The Food of Love:Breastfeeding your Baby Ekim'de yayınlanacakmış. Şurada kitaptan bir alıntı var. Benim çok hoşuma gitti, merakla bekliyorum.

Acayip Havalar Üzerine Ömer Madra'yla yapılan Bir Söyleşi

Küresel Isınma Kitabı: Acayip Havalar

Gelişmeler

2007-07-05T18:10:00.000+03:00

Türkiye sıcaklardan kavrulurken biz İngiltere'de oldukça soğuk ve yağışlı bir yaz geçiriyoruz.
Son bir haftadır genelde evdeyiz. Zaten Defne de diş çıkarıyor, henüz görünürde bir şey yok ama elleri sürekli ağzında. Bu durum uykusunu da etkilediğinden günlerimizi daha sakin geçirmeye çalışıyoruz.
Yavaş yavaş vava/baba gibi sesler çıkarıp konuşuyor, destek almadan daha uzun süre oturabiliyor. Oyuncaklarıyla daha çok vakit geçiriyor, müzik dinlemeyi seviyor.
Sebze-meyve pürelerine başladık, günde bir-iki tatlı kaşığı kadar denemeler yapıyoruz.
Bu arada Defne daha küçükken epeyce film seyrettiğimizden, kitap okuduğumuzdan bahsetmiştim. Bebek büyüdükçe bu işler zorlaşıyormuş. Zira artık herşeye ilgi gösteren, elimizdeki kitaba dokunmak, onunla oynamak ve tabii kitabı/gazeteyi/dergiyi ağzına sokmak isteyen bir bebeğimiz var ;) Fırsat buldukça yan tarafa eklediğim kitapları okuyoruz.

Çocuğunu sevindir

2007-06-19T12:27:00.000+03:00

Bizim ilk kitabımız Ali Mitgutsch'un Komm mit ans Wasser'ıydı. Bu sihirli bir kitaptı. Hiç kaybolmadı. Bir kere dolmuşta, bir kere vapurda, bir kere parkta unuttuğumuz halde bulundu. Hatta vapurda unuttuğumuzda ve bulmak için hiç umudumuz olmadığını düşündüğümde arkamızdan elinde kitap koşturan beyefendi yerde uğur böceği gibi sırt üstü yatmış ağlayan kızıma, sonra elinde koşturduğu kitaba bakıp sormuştu: "Bunun için mi ağlıyor?" Sonra başımıza toplanmış, "Kızım çocuk saralı mı?" diye soran ikiz yaşlı nineler. Bilmem hiç yaşlı ikiz gördünüz mü? Hele tıpkı çocukluklarındaki gibi bir örnek giyinme alışkanlığını sürdürenlerini? Bunlar öyleydi ama ben çok yorgundum önce onları çift görüyorum sandım. İkiz olduklarını arkalarından bakınca anladım, neyse- işte bu nineler, uğruna kıyametin koparıldığı bu kitaba kutsal bir kitaba bakar gibi baktılar zira benim ufaklık büyülenmiş gibi ağlamayı kesip burnunu çeke çeke kitabını kucakladı. Bu kitap, kızımın boyu, dizlerimi bir buçuk kafa boyu geçtiği günlerde gittiğimiz bütün restoranlarda masadan yemeğimi bitirerek ve doyarak kalkmamı sağladı. Bir tek yemek sonrası kahvem geldiğinde 'Yakala beni anne!' oyununu oynamaya başlamış oluyorduk ama olsun bunun bana soğuk kahve içme alışkanlığı kazandırmaktan başka bir zararı olmadı. Şebnem İşigüzel, Radikal Kitap,15/06/2007

Bizim evin halleri

2007-06-14T11:48:00.000+03:00

Yine bir aylik zorunlu bir ara verdik Başka Yollar'a.
İngiltere'ye döndükten sonra günlerimiz önce ev aramakla, sonra da eve yerlesmekle gecti.
Bu, Soner'le yasadigimiz sekizinci ev. Yedi yilda tam yedi ev degistirdik! O yüzden sanırım, bu işte epeyce ustalastık. Zaman zaman artik sabit bir yerimiz olsun diye düsünsek de bir süre daha göçebe yaşamaya devam edeceğiz gibi görünüyor.

Bizi üzen tek şey Bibik'e başka bir aile bulmak zorunda kalışımız oldu. Umarım yeni evinde iyidir. Kim bilir, bir gün Türkiye'ye yeniden dönüp yerleşik düzene geçersek onu yine yanımıza alırız.

*
Defnecik her geçen gün büyüyor, gelişiyor. 2 hafta sonra tam altı aylık olacak. Henüz ek besinlere başlamadıysak da, bugünlerde Defne sofrada bizimle oturmayı, yiyeceklere bakmayı çok seviyor.

Bugünlerde

2007-05-07T23:20:00.000+03:00

Türkiye’ye geleli tam bir ay oldu. Planladigimizdan daha uzun kalmamiz gerekti ama carsamba günü dönüyoruz.

Defne'cigim ailelerimizle, arkadaslarimizla tanisti. Artik tam dört aylik oldu.Dis cikarmaya basladigi icin ara sira keyfi kaciyor. Yine de herkese gülücükler dagitmayi, kendince konusmayi ihmal etmiyor.

Defne'yle Bibik'in karsilasmasi

2007-04-18T22:37:00.000+03:00

İstanbul'a gelir gelmez annemlere gittik. Bizimkiler Defne'yi dört gözle beklerken biz de Bibik'i yeniden görecegimiz icin seviniyorduk.
Bibik once koltuklarin arkasina saklanip usulca bizi gözetledi, sonra yerlere yatip kendini sevdirdi. Epey sonra Defne agladiginda gözlerini kocaman acip bakmaya basladi. Defne'yi tanimasi icin once onun coraplarini koklattik Bibik'e, sonra da bir sure karsilikli bakistilar.
Bibik beni annesi, Soner'i de oyun arkadasi zannederdi; bu konuda bir degisiklik yasamadik! Benle yine oynamadi, sadece sevilmek istedi. Soner'le de bir güzel oynadi, kendini sevdirmedi.

2007-04-04T00:25:00.000+03:00

Yarin sabah erkenden yola cikiyoruz.
İstikamet Heathrow havaalani, İstanbul'a gidiyoruz.Istanbul'da bir kac gun kalip İzmir'e gececegiz.
Uzun süredir sabirsizlikla bu ani bekliyoruz.
Ailelerimiz, dostlarimiz Defne'yi görecekler.
Defne'yle Bibik ilk kez karsilasacak.

Heyecanliyiz!

Neler yapiyoruz bugunlerde?

2007-03-01T16:45:00.000+02:00

Defne gibi kucuk bir bebeginiz olunca disarida gecirilen vakit de kisitli oluyor. Yine de tahminimden daha iyi gecirebiliyoruz bu gunleri.
Onumuzdeki gunler/aylar ne getirir , patron pardon Defne bize izin verir mi bilemiyorum ama o dogdugundan beri daha cok film izlemeye basladik. Son gunlerde Ingmar Bergman'in filmlerini seyrediyoruz. "Scenes from a marriage" ile "Autumn Sonata"yi izledik, yine Woody Allen'in Ingmar Bergman'dan etkilenerek cektigi "Interiors"u izledik. Bir de gecenlerde Independent gazetesi haftasonunda 2 adet Eric Rohmer filmi vererek bizi sevindirdi. ("Le rayon vert" ve "Le beau marriage") Hepsi de, insan iliskileri ya da kadin-erkek iliskileri uzerine cok guzel fimler.

Evde gecirilen zamanin bir kismi da okumakla geciyor. Yine, dusundugumun tersine bebekle beraber insanin okumaya ayirabilecegi zaman da artiyormus. Vaktimin buyuk bir kismi bebegi emzirmekle gectigi icin okudugum kitabin kucuk ebatlarda ve hafif olmasi, gazetenin ise bulvar gazetesi formatinda olmasi cok onemli! Aksi takdirde sayfalari cevirmek, kitapla beraber bebegi tutmaya calismak epey zor oluyor.

Gazete demisken, haftasonlari Guardian gazetesi bir "Family" eki yayinliyor. Sadece cocuklarla ilgili degil bu ek, yine iliskiler ve genel olarak hayatla ilgili. Bu hafta sonu yayinlanan bir yaziyi cok begendim. London Review of Books'ta calisirken isinden ayrilip kizlarina bakmaya karar veren bir annenin yazisi. Okumak isterseniz soyle buyrun. http://www.guardian.co.uk/family/story/0,,2019975,00.html

Anne olmaya dair

2007-02-20T00:47:00.000+02:00

18-2-2007

Bir yandan bir kac gun once secip bilgisayarima kaydettigim bazi yazilari okuyorum, bir yandan bebegimi emziriyorum.

Az sonra kendisini geriye cekip dinlenecek, sonra gazini cikartacagiz. Simdilik bizim yardimimiza ihtiyaci var bu is icin. Omuzuma alip sirtini pispislayacagim. Rahatladiginda, bir sure omzumun ustunden etrafi seyredecek sonra boynuma sokulup agzini acarak kafasini saga sola cevirecek. “Ben yine sut istiyorum” demek bu. Minik kizimizla artik daha yakindan taniyoruz birbirimizi.

Defne dun oglen uykusunu uzun tuttu biraz. Soner de ben de tedirgin olmusuz, birbirimizden habersiz gidip bakmisiz bebegimize, nefes aliyor mu diye.

Anne olmak nasil bir duygu diye soranlar oluyor bugunlerde.

Ne diyebilirim ki, inanilmaz bir his, bir buyu belki de.

Nerede okumustum su an animsayamiyorum, Latife Tekin annelikle ilgili olarak soyle diyordu: “Annenizin size baktigi yillar boyunca annenize borclanirsiniz. Yillar sonra kendi cocugunuza bakarken de aslinda annenize olan borcunuzu odersiniz.” Ne demek istedigini simdi cok daha iyi anliyorum...

Benim annem ben kucukken calistigi icin bana cocuklugum boyunca degisik kisiler bakti. Dogru duzgun bir bakici bulana kadar bir kac bakici degistirmisiz.

Yillar once, bir gun bir cocugum olursa en azindan ilk uc yil ona ben bakmaliyim diye geciriyordum icimden. Sansliyim ki, su an imkanlarimiz buna el veriyor ve bunu yapabiliyorum.

Defne’cigim doydu, yeniden uykuya daldi. Simdi ben de bebegim beni birkac saat sonra, gogsume sokulup biraz da mirildanarak yeniden uyandirana dek uyuyabilirim.

Defne

2007-02-02T17:50:00.000+02:00

Yavas yavas Defne'yle disari cikip gundelik islerimizi halledebilir hale geldik. Disari ciktigimizda Defne'yi sling'le tasiyoruz. Bugun yururken orta yasli bir hanim, bebegi kivrilmis uyurken gorunce cok hosuna gitti, bebegin adini sordu. Tesaduf bu ya, elinde bir buket vardi: tazecik defneler. Boylece ben de ilk kez gorup koklamis oldum bu zarif cicekleri.

(Sling'i Turkceye nasil cevirmeliyiz bilemiyorum, bir sitede "omuzdan askılı portbebe" olarak cevrildigini gordum ama o da pek icime sinmedi)

Artik 3 kisiyiz

2007-01-16T13:57:00.000+02:00

Defne bebek bugun 13 gunluk.
Bir bebegin dogmasi gercekten mucizevi bir seymis. Dogum anindaki hisleri kelimelere dokmek sanirim imkansiz.
Kizimiz saglikli, dogumu istedigimiz sekilde, hic bir mudaheleye gerek kalmadan gerceklesti, sevincliyiz.

Dogum tarihi: 3.Ocak.2007,saat 20.02
Kilosu:2870 gr.
Dogum sekli:Suda dogum

Orhan Pamuk ve Nobel

2006-12-21T12:40:00.000+02:00

Orhan Pamuk'un kitaplarindan daha once
daha once de bahsetmistim. Nobel odulunun ardindan basinda cikan bazi soylesi ve yazilari da buraya not etmek istedim.

Nobel'e giden edebi yol (Ezgi Basaran'in Orhan Pamuk'la yaptigi soylesi,Hurriyet,10-12-2006)
Nobel ve Turkiye(Murat Belge,Radikal,12-12-2006)
Gunduz Bey ve Ogullari (Ayfer Tunç'un yaptığı bir söyleşi. Gündüz Pamuk, oğlu Orhan Pamuk'u ve Orhan Pamuk babası Gündüz Pamuk'u anlatıyor,Gunes gazetesi,4-2-1990)
Olmadi Orhan Pamuk! (Haydar Ergulen, Radikal,21-12-2006)

Bulustugumuz Yer Burasi

2006-11-24T14:10:00.000+02:00

John Berger'in son kitabi "Here is where we meet", Cevat Capan-Gonul Capan-Muge Gursoy Sokmen cevirisiyle yayinlanmis.
Kitap, 2005te Ingiltere'de yayinlandiginda yazarin onuruna bir dizi etkinlik yapilmisti. O gunlerde biz Cezayir'deydik, kitaptan ve etkinlikten internet sayesinde haberdar olmustuk, kisa bir yazi yazmistim John Berger'la ilgili. Ayni gunlerde Turkiye'de birileri Orhan Pamuk'un kitaplarini yakma onerisiyle gundemi isgal ediyordu...

(18/4/2005 tarihinde Acik Radyo'nun internet sitesinde yayinlanmistir)

İşte Buluştuğumuz Yer

Görsel sanatlarla ilgilenip de John Berger adını duymayan yoktur. Berger’in Görme Biçimleri adlı kitabı artık bir klasik niteliğinde. Günümüzün en etkili sanat eleştirmenlerinden biri sayılan marksist düşünür, aynı zamanda şair, senaryo yazarı, romancı ve belgesel yazarı.

1926 Londra doğumlu Berger, 16 yaşında Central School of Art’a girse de 2. Dünya Savaşı yüzünden eğitimini yarıda bırakmak ve iş hayatına atılmak zorunda kalır. Çalıştığı şirkette faşizmden kaçan Avrupalı entelektüellerle - yazarlar, felsefeciler, ressamlar, tarihçiler- tanışır ve onlardan pek çok şey öğrenir. Yıllar sonra, “Üniversiteye gidemedim ama 16 yaşındayken yaşadığım o dönem benim için çok güzel bir eğitimdi” diyecektir. Kendi deyimiyle “ikinci eğitim dönemi” 70lerin başında Fransız Alpleri’nde bir köyde yaşamaya karar vermesi ile başlar. Pek çok kişi bu durumu yadırgasa, arkadaşlarından biri “napıyorsun,sen daha yaşlanmadın!” dese de kararını vermiştir. “Birden fark ettim ki, hikâyelerini yazdığım insanlar hakkında pek az şey biliyorum. Benim yabancısı olduğum yaşam şartları, pek çok insanın yaşamak zorunda kaldığı türdendi. Üstelik koşullar giderek kötüleşti. Sadece okuyarak bu insanların hayat şartlarını anlayamazsınız. İnsanın bizzat yaşaması, tecrübe etmesi gerekir.”

“Burada, samimi olduğum kişiler, çocukluklarını da burada geçirmiş olan yaşlı çiftçiler.Gençler, çoktan köyü bırakıp gitmişlerdi. Yaşlı çiftçiler benim öğretmenlerim oldular. Onlardan doğa, toprak ve mevsimler hakkında çok şey öğrendim. Hayvancılığa ve tarıma dair pek çok pratik işi ve yaşamın değerini onlardan öğrendim.” Bir zamanlar Avrupa’da adlı üçlemesini bu ortamda kaleme alan Berger, yok olmaya yüz tutan köylülüğü, köyden kente göç eden köylülerin şehirde var olma çabalarını dile getirir.

1972 yılında G. adlı romanı ile Booker ödülü kazanır. Ödülünün yarısını Kara Panterler’le paylaşacaktır. Yedinci Adam, en sevdiği kitaplarından biri. “Bir yazar olarak bana en fazla tatmin sağlayan anlardan birini İstanbul’da yaşadım. Bunun ödüllerle falan ilgisi yok. Bir arkadaşım, İstanbul’un varoşlarından birinde oturan bir ahbabını ziyarete edecekti, ben de kendisine eşlik ettim. Çay içtik,sohbet ettik ve raflardan birine gözüm takıldı; yirmi kadar kitap vardı. Birisi de Yedinci Adam’dı. O an, yazar olduğum için kendimi çok şanslı hissettim. Kitaptaki deneyim,yaşamın deneyimine erişmişti, kabul edilmiş ve dile getirilmişti.”

Yıllardır Fransız Alpleri’nde sade bir yaşam süren John Berger’dan bir hayli uzak kalan Britanyalı sanatseverler bugünlerde Londra’da yazarın onuruna bir dizi etkinlik düzenliyorlar. Yazarın henüz yayımlanmamış yeni kitabı “ Here is where we meet” (Buluştuğumuz Yer) ile aynı adı taşıyan etkinlik 11 Nisan’da başlayıp 18 Mayıs’a kadar sürüyor. Pek çok söyleşinin, performansın,film gösteriminin, münazaranın yer alacağı etkinliğe Geoff Dyer, Michael Ondaatje, Anne Michaels ve Simon McBurney gibi yazarlar da katılacak ; yazının amacını,nelere muktedir olduğunu ya da olamadığını tartışacaklar.

İnsanın şimdi Londra’da olmak vardı diyesi geliyor ya, biz şimdilik, kitap yakmaktan, kitap imha etmekten kurtulup, yazar kadri bilir bir toplum olacağımız günlerin uzakta olmadığını umalım.

Kaynaklar:

www.johnberger.org

www.sfgate.com John Berger söyleşisi,(Kenneth Baker) 06-01-2001

www.telegraph.co.uk , Sanatçının vahşi ve yaşlı bir adam olarak portresi, 23-07-2001

Wey nehri

2006-11-16T10:23:00.000+02:00

Bugünlerde hava bulutlu ve yagmurlu ancak bir kac gün once gokyüzü yine piril pirildi. Daha once nehir kiyisinda yaptigimiz yürüyüslerden soz etmistim. Wey nehri boyunca 32km.lik bir yürüyüs parkuru var. İster yürüyün, ister bisiklete binin veya tekne kiralayin.
On yil İstanbul'da yasadiktan sonra burada en cok hosuma giden seylerden biri bu: Evden cikip hic bir vasitaya gerek duymadan, yürüyerek , böyle bir yere ulasmak, yillanmis cinarlarin altinda soluklanmak...

Barbican Centre'de gecirilen bir aksam

2006-11-02T14:03:00.000+02:00

22 Ekim pazar gününe dair gecikmis bir not

Yeni bir ülkede gecirilen ilk gunlerin heyecani. Gorulecek, gezilecek ne cok yer var, dinlenecek müzikler, tadilacak tatlar, arsinlanacak sokaklar...
Pazar günü trene binmis Londra’ya giderken bunlari dusunuyorum.
Yagmur damlalari pencereleri islatiyor.
Waterloo istasyonu son durak.
Buradan metroyla Barbican Centre’a gidiyoruz.
Barbican Centre, Avrupa’nin en buyuk sanat kompleksiymis.
Sehrin gobegindeki bu devasa merkez, 1960 li yillarda insa edilmis. Tiyatrolari, cafeleri, rezidanslari,sinemalariyla Barbican Centre, BBC’nin 2003 yilinda yaptigi bir ankete gore sehrin en cirkin binasi secilmis.

Barbican Centre

İceri girer girmez saat sekizdeki Toumani Diabete konseri icin biletlerimizi aliyoruz.
Ama ondan once ucretsiz birkac konser var.
Once El Tanburi grubundan Hassah El Ashry, simsiyya denilen geleneksel bir calgiyla cikiyor sahneye. Sonra Suriyeli kanun sanatcisi Abdullah Chhaddeh grubu Nara'yla birlikte cikiyor. Sonrasinda Sierra Leonalı Abdul Tee Jay cikiyor, Bati Afrika'dan blues ezgileri.

Toumani Diabete

Yemekten sonra konser salonuna geciyoruz. Mali'li kora sanatcisi Toumani Diabete, Symmetric Orchestra'yla sahnede. Bati Afrika'nin degisik ülkelerinden gelen grup üyelerinin enerjik müzigiyle güzel bir gece geciriyoruz.
Dinlemek isterseniz soyle buyrun.

Not:Fotograflar internetten alinmistir.

İngiltere'den merhaba!

2006-10-17T00:14:00.000+03:00

Yine uzun zaman oldu yazmayali.
En son temmuzda yazmisim, bugun ekimin on altisi.Neredeyse uc ay gecmis.
Haziran ayinin sonunda Soner’e buradan bir is teklifi gelmisti. Oldu mu, olacak mi, calisma izni alabilecek miyiz, vize verecekler mi, beraber gidebilecek miyiz derken, sabrimizin sınırlarını zorlayan bir bekleme suresinin ardindan 22 Eylül Cuma aksami Heathrow havaalanina indik.
Adanin guneydogusunda, Londra’ya trenle kirkbes dakika uzakliktaki Guildford’da yasiyoruz simdi.
Burasi cok az sayida apartman barindiran, yesili bol, tarihi dokusu korunmus bir sehir.
Firsat buldukca nehir kiyisinda uzun yuruyuslere cikiyoruz.

Yaklasik on gun once bir ev tuttuk, mobilyali. Yavas yavas buraya alismaya, duzenimizi oturtmaya basladik. Yine de bazi burokratik islerin tamamlanmasi biraz zaman alacak gibi.
Maalesef Bibik’i, tüy yumagimizi, bu kez Istanbul’da birakmak zorunda kaldik. İngiltere, Türkiye’den gelen hayvanlari alti ay karantinaya aliyor ne yazik ki... Onu simdiden cok ozledik.

İlk geldigimiz haftasonu Londra’ya gitmis, Soho, Covent Garden ve Trafalgar bolgesini gezmistik. Gectigimiz Cumartesi ise Tate Modern Sanat Müzesi’ne gitmek uzere yola koyulduk.
Carsten Höller'in pek populer olan kaydirak enstalasyonundan dolayi sanirim, cok kalabalikti müze.Yalnizca ilk iki kati gezdiktan sonra kalabaligin icinden siyrilarak disari attik kendimizi. Thames nehri kiyisinda yuruyus yapip dolastik.

Ekolojik pazar

2006-07-19T21:43:00.000+03:00

Sali aksamindan bu yana İstanbul'dayiz.
Havalar güzel; dinlenmeye, buradaki islerimizi halletmeye calisiyoruz.

Bibik balkonda,Temmuz 2006

Cumartesi sabahi kahvaltimizi yapip yola düstük.
İstikamet Feriköydeki ekolojik halk pazariydi
Pazar henüz cok kücük olsa da, rengarenk, mis kokulu meyve ve sebzeler insanin aklini basindan aliyor, bir bakiyorsunuz eliniz kolunuz dolmus bile.
Her ürünün etiketinde, ürünün fiyatiyla beraber nereden geldigi ve hangi kurum tarafindan sertifikalandirildigi da yazili.

Ürünleri koklayip tatlarina bakabiliyorsunuz. Zaten hepsi birbirinden leziz. Üstelik fiyatlari da uygun. Örnegin domatesin kilosu 1.5 milyon, biberin kilosu bir milyon, bir bag semizotu iki milyon.

Neler neler almadik ki, sari domatesler, körpecik salataliklar, biberler, minik eksi elmalar... Görünen o ki, İstanbul'da bulundugumuz sürece bu pazara sIk
sIk gidecegiz.

Bibik Cezayir’den bildiriyor

2006-07-06T13:32:00.000+03:00

Baktim Isil güncellemiyor blog’unu, ben gectim bilgisayarin karsisina.
Havalar birkac gündür cok sicak burada.
Bu sicaklarda hic oyun oynayasim yok.
Isil’in yanina gidip kivriliyorum ben de.
Eskiden ayak ucuna yatardim, simdilerde karninin cevresinde yatmayi daha cok seviyorum. Isil hamileymis! Söylediklerine göre ben “abla” olacakmisim.
Ben coktaaan anlamistim zaten.
Birkac haftayi, mide bulantilari, halsizlik derken zor gecirdi ya simdi daha iyi . Ufaklik, Ocak ayinda aramiza katilacakmis. Ben anlamam ocaktan, subattan ama daha cook var. Pek bir heyecanli bizimkiler.
Sali günü yine yollara düsüyormusuz.
Of ! Yine beni su sevmedigim veterinere götürecekler, o da bana igne yapacak. Sonra ucaga binecegiz, bende hal kalmayacak! Gerci alistim ucaga binmeye ama o kalabaligi, gürültüyü kafam kaldirmiyor.
İstanbul’a gidiyoruz, yasasin! Bu evde ne balkon var, ne de disari cikmama izin var, biraz mutsuzdum o yüzden. Eve gidince yine bahceye cikip arkadasim Mavi’yle oynayacagim! Umarim beni unutmamistir. Siz Mavi’yi bilmezsiniz, bizim apartmanda yasiyor, mavi gözlü bir siyam.
İstanbul’da birkac gün kaldiktan sonra bizimkiler tatile cikacakmis. Ben evde birkac gün tek kalacagim. Isil’la Soner’i özlerim ama iyi olur bir yandan da, kafami dinlerim biraz. Merak etmeyin, daha önce de kalmistim evde tek basima. Radyoyu acik birakiyorlar, müzik falan dinliyorum. Sagolsun Yalcin gelip her gün suyumu, yemegimi veriyor. Gerci laf aramizda, ondan pek hoslanmiyorum cünkü her geldiginde benle oynamak istiyor! Neyse, ne yapalim, sayili gün cabuk gecer.
Bu günlük bu kadar olsun. Mutfaktan kokular geliyor, galiba Isil karpuz kesiyor. Karpuz, benim en sevdigim meyve, zaten bu sicakta baska sey yenmiyor. Benim simdi mutfaga gitmem lazim. Belki sonra yine yazarim.

Kütüphane

2006-05-18T14:27:00.000+03:00

Sevdigim yazarlarin, kitaplara, sevdikleri, selamladiklari yazarlara, kütüphanelerine iliskin yazdiklari hep ilgimi cekmistir. Yillar önce Murathan Mungan’in, "Kitapligin Önünde" başlıklı yazısını çok severek okudugumu anımsıyorum.
Ben de ara sira, kitapligimin önünde durup kitaplara bakar, düsünürken, sevdigim kitaplarin sayfalarini karistirip, henüz oku(ya)madigim kitapların zamani gelmis mi acaba diye bir irdeleme yaparken, hiç degilse alti ayda bir, ya da yilda bir kez olsun, Mungan’in o yazisini acar yeniden göz gezdiririm.

Enis Batur’un Kütüphane adli kitabi yayinlaninca almamak olmazdi.

".....Süphesiz bana deneyimlerimin sagladigi bir sigorta bilgisi var; nereye gidersem gideyim, kitapcilarin ya da kütüphanelerin bulvarlari, evden bulundugum yere uzanan sokaklarla kesisecek, biri nasilsa öbürüne cikacak. Beni yatistirmak icin, kitaplara zihnimden dokunma durumunun dogmasi yeterli: Onlari elime alamasam, sayfalarini karistirmasam da olur. Isigi yanan bir pencerenin yanindaki duvara kurulmus raflar rahatlatir icimi: Yabanci bir kentte, geceyarisi sessiz, arasokaklarda yürürken karsima cikacak bu görüntü, kabileden birinin yanindan gectigim bilgisi, gövdemin isisini korumasina yeter."

Kütüphane(Bir Baska-Labirent Öyküsü), Sel yayincilik, 2005

Koku

2006-05-08T12:16:00.000+03:00

Kokuyla tasvir eder, kokuyla animsariz.
Yasadigimiz yerler, anilarimizda kalan kokularla birlikte yer eder bellegimizde.
Almanya deyince yeni bicilmis cim kokusu, Mersin'i düsününce iyot kokusu geliyor aklima, bir de mis kokulu portakal çiçekleri.

Cezayir deyince de kahve.
Bu ülkenin toplumsal yasaminda kahvenin cok önemli bir yeri var.
Cezayirliler, güne Fransizlar gibi kruvasan yiyip kahve icerek basliyorlar.
Burada, bizim ayak üstü bir şeyler yiyip içtiğimiz büfelere benzer kahveler var.
Yalnizca erkeklerin gittiği bu yerlerde , biraz da sokaga tasarak sohbet edip kahvelerini yudumluyorlar.

2004’te buraya ilk geldigimizde, alt katta, balkonunda kahve icen komsudan yükselen kokunun etkisiyle, cok da tiryakisi olmadigimiz halde, bir sabah meydandaki kahvenin yolunu tutmustuk.
Ben bir bankta oturup beklerken, Soner karsidaki kahveden iki bardak kahve alip gelmisti. Likor bardağına benzer küçük bardaklarda icilen bu kahve espressoya benziyor ve oldukca koyu.

Simdi bu yeni evde de, her sabah komsularin pencerelerinden süzülüp bize misafir olan kahve kokusu düsündürdü bana bunlari.
Hafizami yokluyorum da, onca yil yasadigim Istanbul'dan belli bir koku kalmamis bana sanirim. Belki bir tek Emirgan’daki ihlamurlar, temmuz ayinda ciceklenen agaclarin baygin kokusu.

Eve yerlestik

2006-04-27T13:58:00.000+03:00

Sonunda evimize yerlesip yavas yavas düzenimizi kurmaya basladik.
Ev cok kücük, iki odasi var. Ama öyle aydinlik ki, görür görmez sevdim burayi.
Yeni boyanmisti,temizdi, ev sahibi mobilyalari yeni alacakti, üstelik konumu da cok güzeldi.

Cezayir'deyiz

2006-04-18T14:37:00.000+03:00

Eylül'de ayrilmistik, geri döndük, Cezayir'deyiz.
Önümüzdeki üc ayi burada gecirecegiz, sonrasi henüz belli degil.

Bibik'le yolculuk yapmaya alistik, sanirim o da bizim göcebe yasamimiza uyum sagladi artik, her gittigi yeri kisa sürede benimsiyor.

Bibik, 5.kattaki otel odasindan disariyi seyrediyor

Yine Hydra'da, eski semtimizde oturacagiz.
İlk geldigimiz gün esyalarimizi otele birakip biraz dolasmaya ciktik. Burada kücük bir kasaba havasi var, insanlar birbirini taniyor, selamlasiyorlar. Bizi de hatirladilar hemen, alisveris yaptigimiz esnaf, komsularimiz...

Gökyüzü yine masmavi, hava ilik.
Yemek konusunda biraz problem yasiyoruz, Cezayir mutfaginda neredeyse etsiz yemek yok. Neyse ki bizim icin özel birseyler - vejetaryen pizza, domates soslu makarna vs- hazirlamaya calisiyorlar.
Aksamlari yemekten sonra bir kafeye gidip naneli yesil cay icip yürüyüs yapip odamiza dönüyoruz.

Soner, pazar günü ise basladi. Burada haftasonu tatili persembe-cuma. Bazi isyerleri, özellikle yabanci sirketler ise cuma-cumartesi günü tatil yapiyor. Bu duruma yeniden uyum saglamam biraz zaman alacak.

Bir iki gün içinde tuttugumuz eve gecebilecegiz. Yine Fransizlardan kalma bir binada, iki odali küçücük bir ev. Sonrasinda da yavas yavas düzenimizi oturturuz.

Bibik'e dair

2006-04-03T21:09:00.000+03:00

"Kimsenin zevkine karisilmaz, kedileri ille herkes sevsin demeyecegim , ama ben, kedi sevmeyenlerle anlasamam."
Nurullah Atac

Gecen yil nisan ayinin son günlerinde yolda giderken rastlamistim ona.
Bir sepetin icinde 3 minik kedi yavrusu.
İkisi deve tüyü renginde; biri irice, biri zayif ve halsiz, ücüncü ise alacali, mavis gözlü.
Alisveristen dönüyordum, torbamda firindan yeni aldigim ekmekler vardi. O ekmeklerin kokusundan mi, sicak bir yuva arayisinda olduklarindan mi, birakmadilar beni bir süre.
Ne yapacagimi bilemedim önce. Birakip gitmeye icim elvermedi, ücünü birden eve götüremem...Acikli acikli miyavliyorlardi. Yakinda bir veteriner oldugunu hatirladim, oraya götürürsem belki onlar bu yavrulara birer yuva bulabilirlerdi. Derken beyaz önlüklü bir kadin gördüm kaldirimda. Kedilerin seslerini duyup cikmis, veterinerde calisiyormus, adi Yasmin. Ona biraktim kedileri, gidip bakkaldan süt aldim, Yasmin'e verdim ve eve döndüm.
Yaklasik on gün sonra kediler nasil diye ugradigimda ikisi ölmüs, o cakir gözlü kedi kalmisti geriye. Pek iyi görünmüyordu... Ciktim, biraz dolastim, düsündüm, Soner'i aradim, kediyi eve getirmeye karar verdik. Bilge Karasu okudugumuz günlerdi, adini Bibik koyduk.

Bibik, Haziran 2005, Cezayir

Bir hayvanla yasamak kolay sey degil.
Bir hayvanla iliski kurmak, ona sevgi ve saygi göstermek, sabirli olmak demek. Her seyden önce böyle bir iliskiye hazir olmali insan.
Bilge Karasu'ya kulak verelim yeniden:

"Unutmamak gerek; birbirimize gücümüzü göstere göstere, bu gücü karsilikli olarak, ayarlaya ayarlaya alisiriz birbirimize. Gerci insan, gücünü göstermekten biraz fazlaca hoslaniyor olabilir; en azindan, daha yolun basinda, daha güclü oldugunu anlatmak ister. Hayvanin egitimi dedigimiz sey, güc gösterisidir. Hayvani bizimle yasamaga alistiriyoruz; egitiyoruz. Ne var ki,tek yönlü görünen bu egitim de, gercekte karsiliklidir. İnsan "egitilmeye razi olmazsa, önce, hayvana aci cektirir. Sonrasini düsünmeyelim. Ortaklik bozulmustur cünkü."

Bibik, Temmuz 2005, Cezayir

Bibik'in bir yasina girdigi su günlerde hayvanlar üzerine olan düsüncelerimi gözden gecirirken, onu iyi ki bulmusuz diyorum ve daha önceleri, hatta cocukken bir hayvanla birlikte yasamadigim, yasayamadigim icin üzülüyorum bazen. Simdi simdi anliyorum ki, bir hayvanla paylasilan bir yasam, cok hos incelikler, detaylar katiyor hayatimiza.

Haydar Ergülen, kedisi Misir'dan bahisle "ben onu sevince anladim bir kedinin neleri anladigini" diyor bir yazisinda. Hayvanlari uzaktan - sokakta ya da bir baskasinin evinde- sevmekle anlasilamayacak bir sey bu. Birebir iliski icerisinde yasananlar bambaska.

Bibik, Aralik 2005, İstanbul

Kuş üzümüdür kediler,Haydar Ergülen

Kedilerin Dokuz Duygusal Cani, Jeffrey Moussaief Mason,Kitap Yayinevi

Sergilerden

2006-03-20T13:20:00.000+02:00

İstanbul Modern'de halen devam eden iki sergi var: Kesisen Zamanlar, Türk resminin 100 yillik serüveni üzerine kurulmus. Bellek ve Ölcek ise 1950'den bugüne Türk heykelini konu ediniyor.
Gectigimiz günlerden birinde bu iki sergiyi gezmek amacıyla evden ciktik ya, dogrusu epey yorucu oldu. Heykel sergisini sona biraktigimizdan ve müzenin kapanis saati geldiginden o bölümü biraz hizli gecmek zorunda kaldik; baska bir gün yeniden ugranabilir oraya.
Aklimda en cok yer edenler İlhan Koman, Saim Bugay ve eserlerinin bulundugu bölüme "dokunabilirsiniz" ibaresi ilistirilmis olan Koray Aris oldu. Aris'in eserleri haciyatmaz formunda tasarlandigindan kücük bir ivmeyle harekete gecip sizi de oyuna davet ediyor.

Bedri- Eren Eyüboglu mektuplari ile Türk Resmi icin bir müze denemesi'nden sonra Kesisen Zamanlar'i gezmek güzel oldu.

Uyanis

Birkac gün sonra Beyoglu'nda dolasirken Yapi Kredi Binasi'nda Zühtü Müridoglu sergisine rastgeldik.

Müridoglu'nun bu figürleri cok etkiledi bizi, insan bakmaya doyamiyor sanki bu heykellere, öylesine zarifler.
Görür görmez Giacometti'nin Yürüyen Adam'i gelmisti aklima. Sonra internette Müridoğlu'yla ilgili sayfalari gözden gecirirken Cemal Süreyya'nin bir tespitine rastladim:

“… Giacometti ile arasında şöyle bir ayrım var: Giacometti yerçekimi tutkunu bir sanatçı; Zühtü Müridoğlu’nda ise bütünüyle bir gök çekimi söz konusu. Avucunu üstüne koyduğu anda malzeme çılgınca bir hareket; bir uçma sürecine girer. O hareket, yerden kopma girişimini kendisi de şu sözleriyle açıklamıştır: Kafamla ellerim aynı anda çalışmıyor; kafamın çalışmasına ellerim yetişmiyor.” (Cemal Süreyya, Cumalı Sanat Galerisi Sergi Broşürü, 1989)*

*Kaynak: www.sanalmuze.org

Urla (16-3-2006)

2006-03-19T19:49:00.000+02:00

Gectigimiz hafta birkac günlügüne İzmir'e cevirdik rotamizi.

Saganak yagisla gecen birkac günden sonra Persembe günü, günes bulutlarin arasindan yüzünü göstermeye baslayinca biz de Urla'ya dogru yola koyulduk.
Otobandan degil de yan yollardan, köylerden gecerek geze geze Ildır'a kadar gittik.

Bahar gelmis, agaclar yesillenmis, cicekler patlamis bile buralarda.

Aksamüstü serinlik cöküp, karnimiz da acikmaya baslayinca Ildır köyünde Manzara Kahve'ye gidip günesin batisini seyrederek odun atesinde demlenmis güzel bir cay icip eve döndük.

Hep Açık Radyo

2006-03-12T20:50:00.000+02:00

Açık Radyo Dinleyici Destek Projesi
Açık Radyo Nedir?

Bugünlerde_4

2006-02-27T15:25:00.000+02:00

Dün gece, Bedri Rahmi-Eren Eyüboglu ciftinin 1937-1950 yillari arasinda birbirine yazdigi mektuplari okumaya basladim. İs Bankasi Kültür yayinlarindan cikan bu kitabi, ogullari Mehmed Hamdi Eyüboglu yayima hazirlamis.

İlk mektuplarda bir bucuk iki aylik ayriliklarin bile kendilerine göre olmadigini dile getirseler, en kisa sürede kavusmak, "bir yastikta kocamak" isteseler de uzun ayriliklar vardir yazgilarinda.

"Buciskam. Sana cok üzgün olarak böyle bir hayatin hic de bana göre olmadigini söylemek istiyorum. Babamlarda kalirsam, sabahlarimi kaybediyorum. Eger bizim evde kalirsam, canim Buciskam yanimda olmayinca bu sefer de kendimi feci halde yapayalniz hissediyorum. Buna ragmen, her gün evimize ugrayarak kücük bahcemizle ve sevgili kara kedimiz Negüs'ümüzle ilgileniyorum. Simdilik her sey yolunda. Herkes seni kucakliyor, öpüyor. " B.R.

Bedri Rahmi, mektuplarinda "bir aziz tasviri kadar uslu durdugunu" yazsa da, cok sevdigi Buciska'sini, Eren'i aldatir. Buciska kalbi kirik olsa da ölene kadar Gaguli'yle yasar, zor günlerinde ona destek olur.

İki sanatcinin mektuplari, hem yasadiklari dönemin hem de uzun soluklu bir yoldasligin birinci elden tanikligini yapiyor.

"Karadut" gercegi, Can Dündar, Milliyet Gazetesi, 09-03-2004

2006-02-20T19:18:00.000+02:00

Igor Bitman,Portrait of Grandmother,1979

Pencere kenarinda, tek basina oturuyor olurdu.
Giris katindaki evin perdesi acik olur, odanin ici görünürdü: Ahsap bir dolap, duvarda siyah beyaz bir kac fotograf.
Yeniköy'den her gecisimizde gözlerimiz o eve takilirdi.
Yasli kadin, orada tek basina, boynunu bükmüs bir cicek gibi hüzünlü, dalgin otururdu.
Bir gün evin artik bos oldugunu fark ettik.

Pazar günü gecerken, onu göremeyecegimi bile bile baktim oraya.
"Yali Emlak" yaziyordu tabelalarda. Yasli kadinin evi, artik bir emlakci olmustu.

Yürüyüs

2006-02-19T18:08:00.000+02:00

Gecen yil, Cezayir'de en cok özledigimiz seylerden biri deniz kenarinda yürüyüse cikmakti. Afrika'nin en önemli limanlarindan biri olan Cezayir limani, öyle büyük bir alana kurulmus, sehrin denizle baglantisini öyle bir koparmis ki, sahilde söyle kisa da olsa bir yürüyüs yapabilmek, denizin kokusunu duyabilmek icin merkezden epeyce uzaklasmak gerekiyordu.Zaman zaman sehir merkezinde yürüyüslere ciksak da, sahilde veya kirlarda dogayla biraz daha yakinlasarak yapilacak yürüyüslerin yerini tutmuyordu hic biri.

Soner'le Ataköy'de oturdugumuz yillarda sahil yolundan Taksim'e kadar yürümeyi hedeflemistik bir kez. Rüzgarli, soguk bir sonbahar günüydü. Bir yerden sonra ayaklarimizda derman kalmamis, Samatya'ya geldigimizde yolun karsisina gecip bir taksiyle eve geri dönmeye karar vermistik. O yarim kalan yürüyüs, böyle uzun parkurlara biraz daha hazirlikli cikmamiz gerektigini ögretmisti bize.
Sonralari küçük termosumuz, icinde suyumuz veya cayimiz, biraz meyve veya birkac kurabiye sirt cantamizdan eksik olmayan seyler arasina girecek, kimi zaman Bogaz'da, kimi zaman Adalar'da kimi zamansa Akdeniz'de,Ege'de ciktigimiz yürüyüslerde bize eslik edecekti.

Birkac yil önce, Kayaköy'de yürüyüse cikmak istedigimiz o günesli bahar gününde, Michel, Ölüdeniz'e inen yolun bir krokisini cizmisti. Büyük Kilise'yi gectikten sonra iki tepenin arasindaki yola cikip oradan devam etmemiz gerektigini söylemis, krokinin üzerine de "sonra problem yok" yazmisti. Levissi'nin Bahceleri'nden cikip yoldaki isaretleri, isaretleri kaybettigimiz yerde ic güdülerimizi takip ede ede birkac saatte Ölüdeniz'e inmistik. Michel ve Figen'le olan irtibatimiz sonradan koptu ama o krokiyi birlikte gecirdigimiz birkac günün anisina hala saklarim.

Ne zamandir yine uzun bir yürüyüse cikmak istiyordum. Gelgelelim son bir aydir göz actirmayan soguk ve kar yüzünden, ancak bugün böyle bir firsat bulabildim.
Önce İstinye'den Rumelihisari'na yol aldim, oradan dönüp bu kez Yeniköy'e kadar gittim. Martilari seyrettim, uzaklara baktim, düsündüm, temiz havayla kucaklasan bedenimi hissettim.

Yarin ilk cemre düsüyor. Baharla birlikte adimlarimiza yeni yollar yaratacagiz demektir bu.

Kar

2006-02-18T10:38:00.000+02:00

Orhan Pamuk okumaya devam.Kar'a baslamak icin ilginc bir zamani secmisim. Kitaba basladigim günlerde bir yandan lapa lapa kar yagiyor, bir yandan din ve düsünce özgürlügü tartismalari bütün dünyada üzücü bir noktaya dogru gidiyordu.

Orhan Pamuk-Tuğrul Eryilmaz söylesisi,Milliyet,24-01-2002
On Trial,Orhan Pamuk, The New Yorker,19-12-2005
Orhan Pamuk -Dick Gordon söylesisi,The Connection,10-12-2004

Bugünlerde_3

2006-02-13T18:34:00.000+02:00

Sanatin Öyküsü'nden sonra Sanat Dünyamiz'in (YKY) "Baslangicindan günümüze Türk resmi icin bir müze denemesi" baslikli sayisini karistiriyorum bugünlerde.

"Müze Denemesi" nin ne anlama geldigini Enis Batur, "Binbir Müzeden Biri" baslikli yazisinda söyle anlatiyor:

“Müze”, sözün gelişi. Ferit Edgü haklı: Bir müze böyle yapılmaz. Ali Akay haklı: Sanat ayrıştırılmamalı; bir müzede resim, yontu, yerleştirme, fotoğraf, video vb. yanyana gelmeli.
Bir derginin, buna karşılık, ‘başlangıcından günümüze' Türkiye'de resim sanatının genel serüvenini yansıtacak bir özel sayı hazırlamasında, geniş bir seçiciler kurulunun yönlendirmesiyle 600 yapıtlık bir toplamı, özellikle genç kuşak izleyicilerini, meraklılarını düşünerek yanyana getirmesinde, kendi payıma bir sakınca görmüyorum. Bu ‘tuhaf fikir' bana ait; Edgü ya da Akay gibi gerekçeli karşıçıkanlar, Adnan Çoker ya da Mehmet Güleryüz gibi (sözgelimi) gerekçeli destekleyenler olunca, binbir müze denemesinden birini gerçekleştirme yolunu seçtik.

*

The World of Traditional Music, Radio France tarafindan 2003 yilinda yayinlanmis 7 CDlik bir setten olusuyor. Her CD'nin icinde,o CD'de yer alan sarkilar ve sanatcilarla ilgili bilgiler iceren ufak bir brosür de var.
Türkiye'den Talip Özkan ve Cinuçen Tanrikorur'un parcalarina yer verilmis.

I Send You this Cadmium Red

2006-02-01T22:24:00.000+02:00

Birkaç gün önce I Send You this Cadmium Red'i okudum. Bu kitap, John Berger ve sanatci dostu John Christie'nin birbirlerine yazdıkları mektuplardan olusuyor.
İki arkadas renklerle ilgili bir calisma yapmayi, belki de bir kisa film cekmeyi düsünüyorlarmis. John Christi, nasil baslasak diye düsünürken, John Berger "Sadece bir renk gönder" deyivermis ve baslamislar yazismaya.
Mektuplara ek olarak birbirlerine cesitli cizimler ve resimler de göndermisler ki, kitabin en önemli özelligi de bütün bunlarin cok güzel bir baskiyla biraraya getirilmis olmasi.
John Christie, "I send you this cadmium red" diyerek baslar ilk bölüme. John Berger kirmizinin bu tonunu "masum" olarak nitelendirir, "cocuklugun kirmizisi".
"Perhaps my favourite red is Caravaggio's. He uses it in painting after painting. (The Death of the Virgin in the Louvre for example)
The red by which you swear to love forever. The red whose father is the knife. The red which Naguib Mahfouz was thinking about in Cairo, when he wrote: "The beloved may absent herself from existence, but love does not."

Bugünlerde_2

2006-01-26T15:47:00.000+02:00

Paul ve Jean de Limbourg'un Berry dükü icin resimledikleri Tres Riches Heures adli kitaptan,Mayis,1410 dolaylari.Bu minyatür,saray mensuplarinin kutladigi bahar bayramini betimliyor.

Kara Kitap'tan sonra Yeni Hayat'a basladim.
Bir de Sanatin Öyküsü'ne. Sanatin öyküsünü cok akici bir dille anlatan bu kitabi bes-on yil önce okumus olmayi cok isterdim.

Tazumal Piramitleri, Casa Blanca ve kolonyal sehirler: Chalchuapa & Santa Ana

2006-01-24T19:08:00.000+02:00

Pazar günü, Soner bir tura katilmis. El Salvador cok kücük bir ülke oldugundan, bir kac saatte Guatemela sinirina yaklasmislar.
Turdan fotograflar ve notlar:

Coatepeque krater gölü, 50.000 yil önce olusmus. Tepeque, Nahuat dilinde tepe demek. Coatepeque ise "Yilanli tepe" anlamina geliyor.

Kakao agaci

Maya kültürüne göre kutsal sayilan Ceiba agaci

Casa Blanca piramitleri

Chalchuapa sehrinde, Mayalarin yasadigi dönemden kalma Tazumal piramitleri

ve yemek zamani

Fasulye ezmeli mini tacolar

Kolonyal dönemden kalma Chalchuapa kilisesi

Kolonyal dönemde kurulan sehirlerin ortak özelliklerinden biri sehrin önemli yapilarinin, sehir merkezindeki meydanin etrafinda insa edilmesi. Kiliseler de bir hac isareti olusturacak sekilde konumlandiriliyor. Santa Ana sehri de bunun tipik bir örnegi. Yesil boyali bina tiyatro, sari renkli olan da belediye binasi. Tam karsida da kiliseyi görüyoruz.

1905 yilinda neo-gotik üslupla insa edilen, ülkenin en önemli katedrallerinden Santa Ana Katedrali

San Salvador Sokaklari_ II

2006-01-22T11:59:00.000+02:00

Bugünlerde_1

2006-01-17T11:48:00.000+02:00

Yeni bir baslik ekledim, yan tarafa: "Bugünlerde" diye, bugünlerde okuduklarimi, dinlediklerimi paylasmak amaciyla.

Bugünlerde Orhan Pamuk'un Kara Kitap'ini okuyorum. Yillar önce, lisedeyken Sessiz Ev'i okumaya calismis, kitaba pek de isinamamistim. Sonra da mesafeli durdum Orhan Pamuk'un kitaplarina. Ta ki gecen yaz, İstanbul: Hatiralar ve Sehir'i okuyana dek. Benim Adim Kirmizi'dan sonra, bugünlerde Kara Kitap'in sayfalari arasinda dolasiyorum.

"Kimse bana kitap hediye edemez", Milliyet Kitap Eki, Orhan Pamuk söylesisi

Otha Turner & the Afrossippi Allstars'i Epitonic adli müzik sitesinden bulduk. Bugünlerde odamda "Senegal to Senatobia"nin tinilari yankilaniyor. Epitonic'te yer alan tanitim yazisindaki gibi, "Senegal to Senatobia"yi dinlerken gözlerinizi kapayin ve yagmurda dans ettiginizi hayal edin.

Yedinci Adam

2006-01-07T14:27:00.000+02:00

John Berger'in Yedinci Adam adli kitabini uzun zamandir ariyor, bulamiyordum.

Kitabi aramamin bir sebebi, benim de o gocmen iscilerden birinin kizi olmamsa bir diger sebebi de, kitabin yazarin kendisi icin de cok özel bir kitap olmasiydi.

"Bir yazar olarak bana en fazla tatmin sağlayan anlardan birini İstanbul’da yaşadım. Bunun ödüllerle falan ilgisi yok. Bir arkadaşım, İstanbul’un varoşlarından birinde oturan bir ahbabını ziyarete edecekti, ben de kendisine eşlik ettim. Çay içtik,sohbet ettik ve raflardan birine gözüm takıldı; yirmi kadar kitap vardı. Birisi de Yedinci Adam’dı. O an, yazar olduğum için kendimi çok şanslı hissettim. Kitaptaki deneyim,yaşamın deneyimine erişmişti, kabul edilmiş ve dile getirilmişti."

Nihayet bir kac gün önce kitabi buldum. John Berger'in yazdigi, John Mohr'un fotografladigi kitabın Türkcesi 1987 basimi ve Cevat Capan tarafindan cevrilmis.
Önsözde de belirtildigi gibi, kitabin temasi "özgürlügün yok olusu". Avrupa'ya goc eden iscilerin tarihi, göc etmeden önce kendi ülkelerinde göc etmek, edebilmek ugruna yasadiklari ve gittikleri ülkelerdeki deneyimleri, yasama kosullari siirsel bir dille anlatiliyor.

"Onlar emeklerini sunmaya gelmektedirler.Is gucleri kullanilmaya hazir durumdadir. Üretimi bundan yararlanacak sanayilesmis ülke, bu is gücünün yaratilmasindaki giderlerin hic birine katilmamistir. Calisamayacak kadar hasta ya da yasli gocmen iscilerin gecmisleri icin gerekli ödemeyi de yüklenmeyecektir. Sehirlesmis ülkelerin ekonomisi bakimindan göcmen isciler ölümsüzdürler: ölümsüzdürler cünkü sürekli olarak yerleri baskalariyla doldurulabilir. Göcmen isciler dogmaz, yetistirilmez, yaslanmaz, yorulmaz, ölmezler. Bir tek islevleri vardir onlarin: calismak. Hayatlarinin bütün öbür islevleri geldikleri ülkelerin sorumlulugu altindadir."

Urban Visions

2006-01-06T20:31:00.000+02:00

Dün Bilgi Üniversitesi'nde sinemaya gittim. Niyetim önce Urban Visions'i, sonra da "Cinema16" i izlemekti.

Urban Visions,degisik yönetmenlerin kisa filmlerinden olusan bir secki.
Kentteki gürültüye,ugultuya, trafige, yabancilasmaya,hiz'a, tuketim cilginligina, kent yasamina bir bakis.

İlk film "Push", Gorka Aguado adli İspanyol bir yönetmene aitti. Kent yasaminin parcasi olmus bir takim dügmeler, butonlar, bunlara bastigimizda cikan sesler esliginde cekilmis, ilgincti. Klavyenin tuslarina dokundugunuzda cikan sesler, radyoyu,televizyonu,arabanin kapisini acip kapatirken,"play" butonuna basarken, asansoru cagirirken, hatta ve hatta sifonu cekerken cikan ses. Hic düsünmeden yaptigimiz bu "acma-kapama-dokunma" dizisinin ardinda yatan mekaniklesme, yabancilasma...

Bir diger ilginc film ,GC Tarantola adli İtalyan yönetmenin "Novanta" adli filmiydi. Bir otobüs yolculugunu konu edinen bu filmde, bilgisayar animasyonlarindan yararlanilmis. Bir otobüs yolculugu boyunca basimiza gelebilecekler, otobüsün icindeki kalabalik, trafik, bilet kontrolü eglenceli bir dille anlatilmis.

Daha sonra da Cinema16'i izleyecektim. Bu da, aralarinda Kieslowski, Godard, Lynch, ve Von Trier'in de oldugu usta yonetmenlerin ilk kisa filmlerinden bir seckiydi.
Ne yazik ki, DVD'de bir problem oldugundan epey vakit kaybettik, ilk 7 filmi izleyip cikmak zorunda kaldim.Film, toplam 181 dakika sürüyordü ve DVD sürekli takilip basa döndügü icin epey gec bitecegi asikardi.

Bilgi Üniversitesinde film gösterimleri ücretsiz, üstelik gösterimden yarım saat önce AKM'nin önünden kampüse servis kalkıyor. Meraklisina!

Ümit Zamani: Yemek yerken Farkindalik

2006-01-04T07:13:00.000+02:00

"Bu endüstriyel tarım sektörü, küçük çiftçilere ait toprakları satın ala ala büyüdükçe, bu onlara daha fazla ürünü daha ucuza satma imkânı sağladı. Çünkü bunu o kadar ahlâksız bir biçimde yapıyorlar ki. Bizleri zehirleyerek, hayvanlara işkence ederek ürünleri daha ucuza mal ediyorlar ve geleneksel çiftçiler bunlarla rekabet edemiyor; ayakta kalabilmek için mücadele ediyorlar. Küçük çiftçiler, nesli tehlikede olan türler ve ben onların korunmasına yardım etmek istiyorum: tarım piyasasının koruma altına alınmasıyla, mümkün mertebede yerli ürünlerin satın alınıp, yerli ürünlerin tüketilmesiyle onlara yardımcı olmak istiyorum. Tıpkı çocukluğumda beklediğim gibi, bir ürünün mevsimini beklemenin ne kadar heyecan verici olduğunu insanlara aşılamak istiyorum. Bugün, Kasım ayında canınız şeftali yemek istiyorsa, bunu herhangi bir yerden satın alabilirsiniz, üstelik de bu meyvenin buraya nakledilmesi için ne kadar fosil yakıt yakıldığını ve bu şeftalinin hâla bu kadar taze görünmesi için bu şeftaliye ne yapıldığını bile düşünmezsiniz. İnsanlar, yiyecekleri nereden geliyor, nasıl yetiştiriliyor ve bunun içinde ne var, bunu gerçekten düşünmüyorlar."

Democracy Now'dan Amy Goodman'in Jane Goodall ile yaptigi soylesiyi
Acik Radyo'nun internet sitesinde okuyabilirsiniz.

San Salvador sokaklari_ I

2006-01-02T20:44:00.000+02:00

Istanbul (28-12-2005)

2005-12-30T00:12:00.000+02:00

Donuste Kadikoy'den Besiktas vapuruna bindim. Saat 16.15 ti ve gokyuzu artik bulutlanmis, gunes yavas yavas batmaya baslamisti.Ilik bir ruzgar vardi, gokyuzu de oyle guzeldi ki kapali bolume gecmek istemedim. Vapurun iki ucu arasinda mekik dokudum. Kah Haydarpasa'ya dondum yuzumu, martilari seyrettim, kah adalara baktım, uzaklari dusundum.

Trize

2005-12-28T21:23:00.000+02:00

Dun sabah uyandigimda piril piril gokyuzu icimi sevincle doldurdu.
Soguk gecen gunlerden sonra hava birden isinmisti.
Tijen ve Basak'la bulusup Goztepe, Karanfil Sokak'taki Trize'ye gittik.
Trize, Rizeli Basar ailesinin islettigi bir lokanta. Anne Resmiye Hanim, baba Tanil Bey ve ogullari Kerem ve Cem Bey'lerle tanisma ve sohbet etme firsatimiz oldu.
Basar ailesi yoresel Karadeniz tatlarini Istanbullulara tanitmayi, sevdirmeyi amaclamis. Karalahana dolmasi,hamsili ic pilav, hamsili misir ekmegi,laz boregi, gullu baklava, fistik helvasi, cevizli burma gibi ilginc spesiyaliteleri var ve her sey birbirinden lezzetli.
Ev tarhanasi, eriste, tam bugday unu, tam bugday ekmegi ve Karadeniz yöresinin olmazsa olmazlarindan misir ekmegi de sattiklari urunler arasinda.

Fotograf: Basak Gurbuz Derman, Gullu Baklava

Gullu Baklavaya ilk defa burada rastladım. Basar Bey, gul seklinin Anadolu'da kullanildigini soyledi. Ancak baklavanin icinde gul yapragi kullanmak kendi fikirleriymis. Cok da hos olmus dogrusu, baklavayi yerken cok guzel bir gul rayihasi aliyorsunuz.

Basar ailesine ikramlari ve misafirperverlikleri icin cok tesekkür ederim.
Trize'yle ilgili daha detayli bilgi icin Basak'in Lezzetin İzinde adli guncesini ziyaret edebilirsiniz.

Dava Dunyali Olabilmek

2005-12-18T22:09:00.000+02:00

Dava dunyali olabilmek,Gündüz Vassaf,Radikal Gazetesi,18.12.2005

Richard Brautigan

2005-12-16T17:06:00.000+02:00

Soner'le yeni tanistigimiz, birbirimizi yeni yeni tanidigimiz gunlerdi.
"Richard Brautigan" diye bir yazardan bahsediyordu bana. Ne duymus,ne de kitaplarini gormustum.
Soner, "Karpuz Sekerinde" adli kitaptan bahsediyordu en cok ya,YKY'den cikmis bu kitabi bulamamistim, baskisi coktan tukenmisti.

"Kürtaj" ve "Yani Rüzgar Herseyi Alip Goturmeyecek" adli kitaplarini almis ve cok sevmistim.
Zaman icinde diger kitaplarini da, kizi Ianthe Brautigan'in yazdigi kitabi da edinip okuduk, Soner'le beraber.

Richard Brautigan,kiziyla beraber

Her bir kitabini farkli nedenlerle severim Brautigan'in.
Bazi hikayeleri, siirleri müthis bir hayal gucunun urunuyken, bazilari eglencelidir. Bazisi huzunludur, bazisinda ise keskin bir zekaya rastlarsiniz.
Ne olursa olsun, Brautigan'in kitaplarini karistirmak, bir kac satir da olsa okumak, kendimi daha iyi hissetmemi saglamistir hep.
Yaklasik bir yildir kendi esyalarimizdan, dolayisiyla kitaplarimizdan ayri kaldigimiz icin, bugunlerde onlari yeniden kesfediyorum.
Elimin altinda bir yere koydum Brautigan'in kitaplarini, ara sira karistiriyorum.

Please Plant This Book, Richard Brautigan

El Salvador'dan

2005-12-08T15:41:00.000+02:00

Gectigimiz haftasonu Soner, San Salvador'da bir rehberle cevreyi dolasmis.

Yemyesil bir ulke, tropik bitkiler, rengarenk kuslar...
Yazik ki dunyanin her yerinde oldugu gibi, burada da tarim alanlari ve ormanlar yok edilerek bunlarin yerine siteler ve alisveris merkezleri insa ediliyormus.

Hindistan cevizi saticilari

Sehre donecek olursak...

burasi Amerika'nin bir eyaleti gibiymis. Alisveris merkezleri,genis yollar, buyuk otomobiller...

Zenginlerle fakirlerin arasinda ise muazzam bir ucurum varmis. Ulkede suc orani oldukca yuksek ve hirsizlik da cok yaygin oldugundan butun alisveris merkezlerinin, dukkanlarin onunda tufekli(!) guvenlik gorevlileri varmis.

....

2005-12-08T15:40:00.000+02:00

Yaklasik 2,5 aylik bir aradan sonra yeniden yazabiliyorum.

Karaburun'dan sonra İstanbul'a donduk; birkac gun kalip Antalya'ya gectik. Yazin son gunleriydi, hava cok guzeldi. Bol bol yuruyus yaptik, denize gittik, dinlendik.
10 gunluk Antalya gezimizin ardindan İstanbul'a donduk. 1-2 gun sonra bu kez trenle Eskisehir'e gectik. Sonbaharda trenle yolculuk yapmak cok zevkliydi. Yesilin,sarinin binbir tonu ilik sonbahar gunesinde parildiyordu. Eskisehir'de arkadaslarimizi ziyaret edip yeniden İstanbul'a donduk.
Kafamizin karisik oldugu, zor gunlerdi.
Yola nasil devam edecektik ?
Sonunda en azindan bir yerde kurulu bir duzenimiz, yerlesik bir evimiz olsun istedik ve İstanbul'da bir ev kiraladik.
Yaklasik 2 hafta sonra Soner, El Salvador Ericsson'dan gelen bir is teklifini kabul ederek 25 Kasim gunu, 3 ayligina El Salvador'un baskenti San Salvador'a uctu.

Karaburun

2005-09-27T09:16:00.000+03:00

15 Eylül günü Cezayir'den İstanbul’a döndük. Böylece bir yillik Cezayir maceramizi noktalamis olduk. Bugünlerdeyse yeni arayislar icindeyiz.

*

İstanbul’da birkac gün dinlendikten sonra İzmir’e gectik. İzmir’den de Karaburun’a.
Karaburun, İzmir merkeze 100km. uzaklikta. Minibüse atlayip sahilden yavas yavas yol aliyoruz. Zeytin agaclariyla kapli tipik Ege köylerinin icinden gecerek iki bucuk saat sonra Karaburun’a variyoruz.
Mordogan- Karaburun arasi oldukca virajli bir yol. Bu yüzden olsa gerek, bakir kalmis bir bölge burasi. Denize sifir kucuk bir pansiyonda kaldik. Verilen hizmetten pek memnun olmasak da dalgalarin sesiyle uyanmak, piril piril denizden baska bir sey gör(e)memek kadar insani dinlendiren cok sey yok sanirim.

Kiyidaki cardagin altinda saatlerce oturup kitap okuduk. Bugünlerde Soner, Louis Breger'in Freud biyografisini okuyor. Ben de mübadeleyle ilgili iki kitap , Biz İstanbullular Böyleyiz ile Haciustalari okudum oradayken.

Karaburun oldukca büyük bir yarimada. Tam karsisinda Foca yarimadasi, batisinda ise Midilli adasi yer aliyor.
Kiyi boyu yazlik evler, siteler. Köylerse, genelde ic kesimlerde, daglarin yamaclarinda.
Birlikte köyleri gezebilecegimiz birisi olup olmadigini sordugumuzda bizi Sonia'ya yönlendirdiler .
Sonia, yaklasik 6 yili Karaburun'da yasayan bir Belcikali.
Planimiz yarimadanin dogusunu gezmek. Önce Saipalti köyüne gidiyoruz. Pek cok Ege köyünde oldugu gibi buralarda da Rumlar yasiyormus zamaninda. Oradan Ambarseki köyüne geciyoruz. Köy kahvesinde Sonia bize Karaburun’un tarihini, cografi özelliklerini, geleneklerini anlatiyor.

Eskiden korsanlar halkin mallarini yagmaladigi icin, köyler gizli noktalara kurulmus. Coğu köy denizden bakılınca görünmüyor ama köyden bakınca denizi görebiliyorsunuz. Eski Mordogan köyü de bunlardan biri. Biz gelmeden az önce yagmur yagmis, topraktan mis gibi kokular yükseliyor.

Eski Mordogan köyünden

Zeytin, incir , nar , narenciye agaclariyla kapli her yer. En önemli geçim kaynaklarindan biri zeytincilik. Bunun disinda eskiye göre cok daha az olmakla beraber üzümcülük de yapiliyormus. Yavas yavas organik tarima da geciliyor. Eglenhoca köyünde bir organik zeytinyagi fabrikasi kurulmus.

Eski bir Rum evi

Sonia, Karaburunlu kadinlarin agroturizmle ilgili calismalarindan bahsediyor. Kendisi de bir dönem bu projenin koordinatorlügünü yapmis. Karaburunlularin gelecege dair planlarindan, calismalarindan bahsediyor. Köylerin tertemiz havasi, yemyesil daglar, piril piril gökyüzü cezbediyor bizi. “Karaburun’dan ayri gecirdigim her gün benim için bir kayip” diyor Sonia. “Burada 24 saat yetmiyor bana, yapacak oyle cok sey var ki... Gidilecek, görülecek yeni yerler, arastirilacak konular, yapilacak isler...”

Not:Blogger'da olusan bir problem nedeniyle su an tüm fotograflari yükleyemiyorum.

Tipaza

2005-09-12T04:43:00.000+03:00

Cuma sabahi piril piril gökyüzünü görünce, erkenden sehrin batisina, sahile gitmeye karar verdik. Mayolari, havlulari cantaya atip yola koyulduk.
Sehre 25-30 km uzakliktaki Sidi Fredj, Zeralda ve Club des Pins'i geçince Cezayir il sinirina geliyoruz. Otobandan cikip tek seritli sahil yolundan, köylerin, kasabalarin icinden gecerek ilerliyoruz.
Deniz kiyisinda ne oteller ne de yazlik siteler var. Yolla denizin arasi tarlalarla kapli. Sazliklarla cevrilmis tarlalar, yer yer denizi görmemize engel oluyor. Yol boyu, ekmek, incir, balkabagi, yesillik satan köylü cocuklar...
Saat 9.30 civarinda Tipaza'ya ulasiyoruz. Burasi, tarihi Romalilara dek giden cok eski bir yerlesim merkezi. Tipaza, Fenikeliler tarafindan kurulmus. Roma Imparatorlugu zamaninda ise Kuzey Afrika'da Kartaca'dan sonra gelen en büyük sehir. Burada yetistirilen bugday, bakliyat,incir,üzüm ve zeytin Imparatorlugun önemli gelir kaynaklarindanmis.
Roma Imparatorlugunun gerilemesiyle beraber Tipaza da gözden düsmüs. 7.yüzyilda Araplar sehri ele gecirdiklerinde Tipaza o kadar kötü bir haldeymis ki, sehre Arapca'da "yikinti" anlamina gelen "Tefassad" adini vermisler.
Arabayi uygun bir yere park edip önce limana sonra da müzeye gittik.

Tipaza'daki kalintilar 1982 yilinda Unesco tarafindan koruma altina alinmis. Sehrin müzesi de yine Unesco'nun katkilariyla kurulmus. Burada 2000 yil önceden kalan cam ve seramik esyalar, canaklar, tabaklar, oyuncaklar, bronz esyalar, sikkeler ve mozaik tablolar sergileniyor.
Mozaiklerden biri özellikle dikkat cekiciydi. "Pax et Concordia" adli tablo mavili,kirmizili pek cok göz alici renkle bezenmisti. Gercek güzelligini yansitmasa da internette tablonun bir fotografini bulabildim.
Müzeden sonra Cherchell istikametinde yola devam ediyoruz. Burasi da dogasi, plajlari ve saraplariyla ünlü bir baska sehir.

Saat bir civarinda yeniden Cezayir istikametine dönüyoruz. Bu kez Soner, Corne D'Or adindaki tatil koyune gitmemizi öneriyor. Arkadaslarindan, yemyesil agaclar icinde altin sarisi kumlari, tertemiz masmavi deniziyle cok güzel bir yer oldugunu ogrenmis. Bense hem bahsedildigi gibi bir yer oldugundan hem de burayi bulabilecegimizden supheliyim. Daha once tavsiye uzerine gittigimiz yerler, Turkiye'yi bilen bizim gibileri icin, beklentileri karsilamanin cok uzagindaydi.
Burada isletmeler yollara yönlendirici levhalar koymuyorlar. Bunun ilk akla gelen nedeni turizmin gelismemesi olsa da, asil nedenin güvenlik kaygisi oldugunu dusunuyoruz. Bir bilenle gitmiyorsaniz eger, aradiginiz yeri bulma sansiniz cok düsük.
Birkac kisiye sorup tarif ettikleri dogrultuda gitmemize ragmen sonuc alamiyoruz. Tam eve dönmeye karar vermisken bir an, paralel yolda agaclarin arasinda bir tabela ilisiyor gözüme: Corne D'Or. Ileriden geri dönüp aradigimiz yere ulasiyoruz nihayetinde. Kapida guvenlik gorevlileri, gelenlerin kim olduklarini, ne amacla geldiklerini anlamak icin sorular soruyorlar. Iceri girebilecegimizden emin degiliz,
onumuzde iki cezayirli genc erkegin bulundugu arac geri cevriliyor. Sira bize gelince gorevliler ikna oluyorlar ve iceri aliniyoruz.
Cam agaclarinin icinde kücücük bir tatil köyü. Mavi ile yesilin insana yasama sevinci veren birlikteligi...Iste tam aradigimiz gibi bir yer...
Bir yarimadanin burnuna kurulmus burasi. Iki kücük koydan denize girilebiliyor. Birer bira icip yorgunlugumuzu attiktan sonra Akdeniz'in serinligine birakiyoruz kendimizi.
Saat beste eve dönmeye karar veriyoruz. Tam anayola cikarken polis durduruyor. Hatali oldugumuzu, tali yoldan anayola cikilmamasi gerektigini söyleyip ehliyeti ve ruhsati istiyor. Ehliyete bakinca "Türkiya" diyor gülümseyerek ve ceza kesmiyor. Cezayirliler Osmanli Imparatorlugu döneminden kalma bir sempati duyuyorlar Türklere karsi. Dedeleri, atalari Türk olan pek çok Cezayirli var. Kizlarina "Türkiya", "Istanbul" gibi isimler veriyorlar.
Dönüs yolu kalabalik. Sabah ve ogle saatlerinin sessizligi, sakinligi Cuma namazinin bitiminde sona eriyor, yerini her zamanki kaotik ortama birakiyor. Sabahleyin bir saatte aldigimiz yolu bu kez iki saatte kat ederek eve variyoruz.

Ingiliz yazar Geoff Dyer 'in Albert Camus'nün " Return to Tipaza" adli yazisina istinaden yaptigi Tipaza'ya yaptigi geziyle ilgili yazisi